Nederlands, Thoughts about life

Living life on my terms

“The price of anything is the amount of life you exchange for it”

– Henry David Thoreau

Ik hoor het mijn vader nog zo zeggen, toen ik hem vroeg of driehonderd gulden een goede prijs was voor de knalgele televisie die ik op het oog had voor in mijn Manen en Sterren slaapkamer.
“Wat is het jou waard? Als het jou dat waard is, is het een goede prijs.”
Het was mijn eerste ‘grote’ aanschaf. Mijn zakgeld had ik jaren opgespaard en nu ik dat uit ging geven – driehonderd gulden is toch een behoorlijke smak geld voor een tiener – wilde ik oh zo graag een verstandige keuze maken.
Aan mijn vader had ik dus helemaal niks.

“Wat is het jou waard?”. Dat zinnetje heeft nog veel door mijn hoofd gespeeld in alle jaren die volgden, en nu – als bijna-dertiger – is het eigenlijk een beetje mijn levensmotto geworden als het aankomt op financiële uitgaven. Groot of klein.

Geld heb ik altijd een raar iets gevonden. Als kind kon ik moeilijk in slaap komen. Uren staarde ik naar het plafond voor ik de slaap kon vatten. Soms raakte ik pas echt in een diepe slaap ver nadat ik mijn ouders de trap op had horen komen om naar bed te gaan. Tegen elkaar fluisterend in de badkamer. Het licht op de overloop dat aan ging en mijn deur langzaam op een kiertje – en dan zo goed mogelijk doen alsof ik al lang sliep en niet net gauw mijn boek onder het kussen had verstopt.
Gelukkig was ik gezegend met een rijke fantasie en en een voorliefde voor filosofische mijmeringen, dus vervelen deed ik me niet in die schemerige uurtjes. Meerdere malen heb ik mijn hoofd gebroken over een wereld zonder geld. Een wereld zonder arm of rijk. Een utopie waarin iedereen gelijk en gelukkig zou zijn.
Iedereen zou doen waar hij of zij goed in was, en in ruil daarvoor kon iedereen dan bij elkaar gratis diensten en producten afnemen. Maar ja, wat was dan eerlijk? Hoeveel kippen kon je dan kopen in ruil voor jouw diensten als kapper? En wat nu als je helemaal nergens echt heel goed in was, of de mensen geen behoefte hadden aan jouw talent? En luie mensen? Die zouden er vast ook zijn. Mensen die zelf niets toevoegden maar wel meeprofiteerden. Een ruilmiddel zou nodig zijn. Iets om het ruilen af te meten, eerlijk te houden. Het kon zo simpel zijn als steentjes of schelpen of… euh… Ohja. Laat maar.
De desillusie van elke keer met een nieuwe omweg uitkomen op dezelfde conclusie, maakte ik dat ik mijn zoektocht naar een ‘nieuwe wereld’ staakte. Plus, ik werd een puber en had die nachtelijke uurtjes nodig om na te denken over mijn outfit voor de volgende dag en het stoppen van zoveel mogelijk tekens in sms-berichten naar mijn vriendje.

Ik kreeg baantjes, ging het ouderlijk huis uit, en mijn spaarrekening groeide. Als ik terug kijk, denk ik dat ik eigenlijk altijd meer plezier heb gehaald uit het oppotten van geld, dan het uitgeven ervan. Het gaf me een veilig gevoel, maar maakte me ook trots; ik kon leven met weinig en was ontzettend goed in mezelf dingen ontzeggen zodat ik met een goed gevoel naar mijn bankrekening kon kijken. Ik rondde mijn studie af, begon een eigen onderneming en maakte kennis met de andere kant van geld; ontvangen.

In loondienst was het altijd duidelijk wat ik kon verwachten. Iemand, ergens, één of andere hoge pief, had bepaald wat de waarde was van de functie. Niet mi̇́jn waarde, maar de waarde van de baan. Ik kon akkoord gaan, of niet, en dat was dat.
Eén keer heb ik een onderhandelingsgesprek gevoerd over mijn salaris, en gevraagd om een – door mijn job coach destijds geadviseerd – bedrag. Ik kreeg het, en was eigenlijk met stomheid geslagen. Waarom ik collega’s had die minder verdienden, en anderen die tegen hun plafond zaten, heeft bij mij nooit echt kunnen landen.
Afijn, die baan bezorgde me een burn-out én het geld waarvan ik een camper kocht om met de noorderzon te vertrekken.
“Wat is het jou waard?”.

Ik begon met StudioSarie (eerst en nu ook weer ‘artbySaar’), en had niet het flauwste idee wat ik kon vragen voor mijn creaties. De meningen om mij heen waren verdeeld. Niet te veel. Maar ook niet te weinig. Mezelf niet wegzetten als goedkoop; mijn talent op waarde schatten. Wat zou ik er zelf voor betalen? Hoeveel tijd kostte het mij? Maar ook; wat zou het waard zijn voor die ander? Een logo is duur, want heeft een grotere waarde voor de ontvanger dan exact hetzelfde ontwerp als print voor aan de muur. Maar is dat zo? En wie bepaalt dat dan? Hoeveel is een custom ontwerp méér waard dan een bestaand design, en wie betaalt alle overige uren arbeid die ontstaan uit het werken als zelfstandige?
Ik zag door de bomen het bos niet meer, en vooral veel beren op de weg. Ik paste mijn prijzen aan omhoog, omlaag, en als ze naar links en rechts hadden gekund had ik dat vast en zeker ook gedaan.
Klanten gaven me méér dan waar ik om vroeg, omdat ze de prijs niet oké vonden, of wilden geen nieuwe bestelling plaatsen omdat ze eerder hetzelfde voor minder van mij hadden gekregen. Ik schilderde, tekende, besprak, verpakte en verzond me een slag in de rondte.

Vijf euro. Dat is waar alles mee begon. Vijf euro voor een handgetekend (totem)dier naar keuze op kraftpapier, met krachtdier-omschrijving en twee houtjes met touwtje om het geheel aan op te hangen. Ik denk dat ik er een stuk of 100 tekende.  Een uurtje of 3 was ik wel kwijt per design. Ik overlegde uitgebreid over voorkeuren voor de houding van het dier, in welke taal de omschrijving moest zijn, of er nog speciale wensen waren… Tekende het ontwerp, verzamelde hout in het bos, sneed dit op maat en bevestigde boven en onder een takje met kleurrijk touwtje om de boel aan op te hangen. Ik fietste op en neer naar de supermarkt voor kartonnen dozen welke ik ook op maat sneed om mijn enveloppen meer body te geven, en bestempelde deze met vrolijke patroontjes. Het geheel werd ingepakt met veel liefde, washitape, occasionally een gevonden eksterveer en een handgeschreven kaartje.
Ik hield van wat ik deed.
Het maakte me niet uit dat mijn omgerekende uurloon minder was dan de twee euro waarvoor ik ooit de schappen aanvulde bij Albert Heijn.

Alles veranderde toen ik stopte met mijn baan in loondienst. Ik was nu afhankelijk van mijn kunstzinnige inkomsten en mijn god, wat was dat eng! Het benauwde, beklemde en bevroor me. “Wat is het jou waard?” veranderde in “Wat heb ik nodig?”. Hoeveel euro’s heb ik nodig voor een bestaan in vrijheid. Hoeveel bestellingen, hoeveel opdrachten, hoeveel uren werk moet ik verrichten om niet opnieuw op een grijs kantoor te belanden?
Maandenlang voelde ik me zo verstikt in het web van marketing, prijsberekeningen en zakelijke beslissingen dat ik 70-urige werkweken maakte achter mijn laptop, waarin de bestellingen uitbleven en mijn kwasten stonden te verstoffen.
“Wat is het jou waard?”

Vorige maand gooide ik het roer volledig om. Gooide mijn prijskaartjes de camperdeur uit. Letterlijk en figuurlijk.
En vond daarmee een antwoord op die ene prangende vraag.
De waarde van mijn werk.
Het gaat helemaal niet om wat het mij waard is. Of wat ik vind dat het jou waard zou moeten zijn. Ik had mijn waardes al die tijd al op een rijtje; ik wil leven vanuit liefde en inspiratie. Liefde voor het leven. Liefde voor de aarde. Liefde voor mijn zelf-verworven vrijheid, die er eigenlijk stiekem altijd al was. Liefde voor mijn medemens en enthousiasme voor de creaties die ontstaan in verbinding.

Dus de vraag is niet voor mij.
Maar voor jou.
“Wat is het jou waard?”

De gele tv is meermalen mee verhuisd en heeft me eindeloos veel zondagochtenden series kijken en inspirerende uurtjes National Geographic gebracht. Die was het dus wel waard. Had mijn vader toch gelijk.

Op mijn pagina Prints & Originals vind je verschillende betaal-opties in de vorm van prijsbuttons, deze zijn gemaakt met in het achterhoofd ruimte voor verzending (ook naar het buitenland). Ik creëer met VEEL liefde, en als het kon gaf ik je de kosten voor het drukwerk en verzending cadeau, maar helaas ben ik nu niet op een punt in mijn leven dat dit werkbaar is 😉 
Ik wil jou en mij echter niet vastleggen op de paar prijsopties die ik je hier geef. Stuur me dus rustig gewoon een berichtje en laat me weten wat jij wil en wat het jou waard is. Word ik blij van. En ik denk jij ook.
Liefs! 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s