Van een koude kermis thuiskomen

Thoughts about life

Gisteren stond ik voor het eerst sinds het beëindigen van ons nomadenbestaan weer in onze camper Brutus.

Tranen met tuiten.

Ik ben er nog van aan het bijkomen.

Schreef ik vorige maand nog dat ik mijn camperleventje écht ging loslaten, dat ik ging thuiskomen in het hier en nu….; het lijkt haast wel onmogelijk.
Ik merk dat ik een beetje de weg kwijt ben. En waar het zwerven in Brutus me een heerlijk gevoel van vrijheid gaf, weet ik nog niet zo goed wat deze zoektocht in mijn hoofd me gaat brengen. Ik dwaal een beetje rond, tast in het duister en weet best waar ik naar toe wil, maar geen idee hoe daar te komen.
Kan iemand even het licht aan doen?

Light will guide me home



Kijk, het probleem is, ik weet dus heel goed wat ik wil. Te goed, misschien wel. Soms benijd ik de mensen die geen plan hebben, die gewoon maar wat doen. Wakker worden, de dag doorkomen, een beetje strugglen en een beetje plezier maken, en dan weer naar bed.
Ik wil niet ‘gewoon maar wat’. Ik heb ervaren hoe hard de tijd vliegt wanneer je je mee laat voeren op de dagelijkse sleur. Hoe de jaren steeds harder lijken te verdampen tot de uren op zijn.
Ik heb geproefd van een andere way of life. En nu is er geen weg meer terug.

Dus dan rijst De Grote Vraag ; Hoe geef ik het leven vorm zodat het bij mij past? Zodat ik het ten volste mag ervaren? Hoe vind ik mijn weg als natuur-wezen in een moderne wereld vol beton?

Ik vecht voor een onafhankelijk inkomen. Voor doen waar ik goed in ben, wat mij energie geeft en waarmee ik de wereld een mooiere plek maak. Voor waarde-overdracht zonder keiharde zakelijkheid. Voor gezien worden zonder commercieële trucjes. Ik probéér vol vertrouwen ‘mezelf’ te zijn en dankbaar te zijn voor wat het universum mijn kant op werpt.

Maar jeetje jongens. Makkelijk is het niet.
Ik ben namelijk niet zo’n vechter. Nee, wacht. Dat zeg ik niet goed. Ik ben een KEI in vechten en volhouden en doorgaan en al die dingen die nodig zijn om te doen wat ik doe. Maar gelukkig word ik er niet van.
Ze bestaan, hoor. De streberige rouwdouwers die bijna ontploffen van energie en alleen maar verder opladen in het heetst van de strijd.
But that’s not me. Ik ben het eeuwige kleine meisje dat in het gras onder een boom ligt en de mooiste blaadjes wil verzamelen. Ik word zielsgelukkig van rust. Van uren alleen zijn en van omhoog staren naar de wolken. Hoe verder ik wandel op mijn pad, hoe helderder ik zie dat natuur álles is voor mij.

Een veilige haven


Het bouwen van een ecohuis, op een natuur-rijke plek, waar de dagelijkse taken onder andere zullen bestaan uit buiten werken en het verzorgen van dieren, moestuin en (voedsel)bos is dan ook een logische stap. Het nomadenleven is prachtig maar ook zwaar. Ik denk dat iedereen uiteindelijk behoefte heeft aan een rustpunt, een thuisbasis. Een plek die met je mee kan groeien.

Ik leef niet in de illusie dat ik kan ontkomen aan hard werken. Maar ik weiger om mee te gaan in de huidige tendens van depressies, burn-out, totale lusteloosheid en een dwangmatige behoefte om te voldoen aan het ideaalplaatje van de burger-in-het-gareel. “Wakker worden” noemen ze dat. Ik geloof niet dat ik ooit heb geslapen.
Misschien ben ik daarom wel zo moe.

Ik merk dat StudioSarie aan het veranderen is. Misschien merken jullie het ook.
Wat ooit begon als “Hey, kijk, ik maak iets moois. Kopen?” is nu een reflectie van wie ik ben. Ik maak wat ik voel dat ik moet maken. Ik deel wat uit mijn hoofd en op papier wil. Ik voel me in verbinding met de mensen voor wie ik creëer. StudioSarie is geen bedrijf. Het is slechts het podium dat ik geef aan mijn bestaan.

En ik ben meer dan dankbaar voor alles wat dat me brengt. Het is één groot avontuur; een reis waarop ik mezelf honderd keer tegenkom. Ik daal af naar de diepstliggende grotten van mijn ziel en ontdek daar steeds weer iets nieuws.
De laatste tijd vind ik er vooral veel onzekerheid. Vragen over de toekomst en over of ik wel reëel bezig ben. Ik verdien niet genoeg om te kunnen sparen voor mijn grote droom. Ik hou te weinig tijd over om voor mezelf te zorgen, buiten te zijn. Waar liggen mijn prioriteiten en hoe houd ik die ‘in check’?
De antwoorden heb ik niet, maar ik vind de vragen de moeite waard om te onderzoeken.

Journey through life



Als je het leuk vindt om mijn reis te volgen én als je de behoefte voelt om woorden en kleur aan jouw eigen avontuur te geven, heb ik leuk nieuws voor je:

In 2020 ga ik van start met een aantal verschillende vormen van Gelukspost, waaronder het Levenspad-Journal.
Ik ga mijn pad per seizoen documenteren om meer grip te krijgen op mijn leven, en wil de tijd  vertragen door aandacht te besteden aan het moment. Het Levenspad-Journal gaat over waar je NU bent, wat je NU beleeft, welke plannen en dromen je NU hebt. En hoe al die ervaringen en verlangens die jou ‘jij’ maken groeien en veranderen en meebewegen met het ritme van de natuur.

Uiteraard wordt het een journal vol prachtige illustraties, sprankelende kleuren en een goede dosis natuur-magie. En jij gaat het zelf vormgeven, met een beetje hulp van mij.
Het Levenspad-Journal word een weergave van jouw reis door het leven en zal je helpen om de tijd te vertragen, dichterbij jezelf te blijven, te reconnecten met de natuur en je creatieve flow volop te laten stromen.

De eerste editie zal verschijnen in het voorjaar. Als je graag op de hoogte wilt blijven en een update wil ontvangen wanneer je je kunt inschrijven, meld je je hier aan voor de nieuwsbrief.

Wat een reis, he jongens?
Fijn dat we stukjes samen kunnen wandelen.
Liefs,

Sarie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.