Het leven en de dood

Thoughts about life

27 | 03 | 2020

Al een jaar of vijf, zeg, sinds mijn 25e levensjaar zeg ik “Als ik morgen dood ga is dat oké”.
Niet dat ik het leven beu ben. Verre van! Maar ik ben heel tevreden met het leven dat ik tot nu toe geleefd heb. Als het morgen voorbij is kan ik terugkijken met een voldaan gevoel.

De meesten van mijn vrienden en familie vinden dat moeilijk te begrijpen. Hoe kun je op je 30e nu voldaan zijn, en niet in paniek raken bij gedachten aan een naderende dood?

In mijn ervaring echter, is dit dé maatstaf voor een gelukkig leven. Doe de dingen die je écht belangrijk vindt, en doe ze vandaag. Als je niets tot later bewaard komt het einde nooit te vroeg.
Op mijn linker onderarm prijkt een tattoeage met tekst. Zoeen die ik altijd zwoer nooit te zullen nemen. Want wie doet dat nou, zo’n cheesy woord of zin ergens op je lichaam kalken en daar voor de rest van je leven aan vast zitten? Ik dus. In blokletters zie ik elke dag de woorden “Live now”. Zonder spelfouten, godzijdank. En, heel eerlijk, soms voel ik me net een wandelend Xenos-bordje.

Die tattoo werd geïnspireerd door misschien wel het meest onwaarschijnlijke rolmodel dat je je bij mij kunt voorstellen. Casey Neistat : Een man wiens leven sneller gaat dan bij te houden valt, en met meer luxe en materiële rijkdom dan ik ooit wens te hebben. Een voortrazend bestaan in miljoenenstad New York.
Toch zitten we wel op één lijn: Keesie en ik. “Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

(voor wat Casey-inspiratie : klik hier)

“Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

Foto: www.awildjourney.com

Die woorden op mijn arm hebben mijn leven veranderd. Ik zie ze dageijks, en iets wat ik belangrijk genoeg vond om met een naald onderhuids te vereeuwigen, moét ik haast wel naleven.
Dus ga ik naar buiten wanneer de zon schijnt. Spendeer ik mijn tijd aan mensen waar ik me goed bij voel. Zet ik projecten op die me blij maken. Trotseer ik iedere storm met open ogen en opgeheven hoofd. En heb ik vertrouwen in de toekomst, ook als die anders uit mocht pakken dan ik voor ogen had.
Ik leef tenslotte alleen nú.

Het zal je niet verbazen dat mijn mind de laatste weken vaker dan gebruikelijk afdwaalt naar dit onderwerp. Mischien ervaar jij het ook. De dood is ineens dichtbij, zichtbaarder, ligt haast op de loer en drukt als een grijs wolkendek op de wereld terwijl de lentezon onverminderd aan kracht wint.

En het doet iets geks met me. In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering. Voor de ontluikende natuur. Voor de zon die naar binnen schijnt. Voor de vrijheid die ik voel. Voor alles wat ik al heb mogen meemaken en ervaren, de mooie plekken die ik mocht zien, en al die betoverende zonsondergangen die een dossierkast aan mental pictures beslaan in mijn hoofd.

In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering.

Ik ben in volle acceptatie dat de dood hoort bij het leven – en dat ik niet weet wanneer ze komt. Als het morgen voorbij is kijk ik terug zonder spijt.

Het liefste wat ik kan wensen voor de mensheid op dit moment – is dat voor eenieder het einde net zo licht en zacht mag voelen. En dat wij die na het gaan liggen van de storm nog overeind staan, elke dag ten volste mogen waarderen.

Foto: www.awildjourney.com

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.