De balans

Thoughts about life

01 | 04 | 2020

Mijn hart voelt zwaar. Ze staat afwisselend wijd open, en knijpt dan samen. Ik ben dankbaar voor wat deze periode me brengt. Hervonden inzichten over rust – vertraging – prioriteiten – verbinding… Maar ik weet niet of mijn dankbaarheid opweegt tegen het verdriet en de angst van zoveel anderen.

Ik voel me in de war. Want ellende was er altijd al. Soms dichtbij. Vaker ver weg. Het is de balans, van dag en nacht, hoop en angst, licht en duister. Goed en kwaad, als je het zo noemen wilt.

Weegt het leed dat dichtbij komt dan écht zoveel zwaarder dan dat wat ik niet kan zien? Wat maakt een landgenoot belangrijker dan een deelgenoot? We delen het allemaal met elkaar: het leven, de wereld, de ervaring… Heeft het leed van de mensheid meer waarde dan de wreedheid elders in de natuur?

Ingewikkeld, vind ik het. Ik weet niet zo goed meer wat ik moet voelen. Denken. Doen.
Wat gebeurt is tragisch en tegelijkertijd ‘is’ het gewoon. Onderdeel van het leven – en voor sommigen het einde daarvan. Zoals de wereld al miljoenen jaren draait en het leven komt en gaat.

En ik – hoe sta ik in het midden van dat alles? Ik ben het centrum van mijn wereld. Dat is niet anders dan het altijd al was. Het voelt bijna een beetje alsof dat niet meer mag. Heb ik een nieuwe rol te spelen in dit hoofdstuk? Is gewoon ‘zijn’ niet meer genoeg? Mogen we eigenlijk nog wel positief zijn in een wereld die ten onder gaat aan haar eigen hebzucht?

En zou het allemaal anders voelen, als we ergens een andere afslag hadden genomen? Als leven nog gewoon leven was, en de dood gewoon de dood? Als er geen zaken bestonden als ‘gegarandeerde zorg’… en de dood even resoluut en onvoorspelbaar zou zijn als voor het konijn dat gegrepen wordt door een vos?
Als we allemaal zouden sterven, gewoon wanneer het gebeurt, zou dit verhaal dan een andere lading hebben?

Ben ik egocentrisch als ik de gebaande paden toch al nooit zo interessant vond, en stiekem hoop op een toekomst waarin meer mensen zich in alle rust op de hertenpaadjes begeven?


Ik zoek verwoed naar wat dit allemaal betekent. Waar gaat het naartoe? Welke weg moet ik inslaan, nu de gebaande paden afgesloten raken? En ben ik egocentrisch als ik die paden toch al nooit zo interessant vond, en stiekem hoop op een toekomst waarin meer mensen zich in alle rust op de hertenpaadjes begeven?

Een antwoord vind ik niet.
Het leven is nog altijd haar mysterieuze zelf.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.