Het leven en de dood

Thoughts about life

27 | 03 | 2020

Al een jaar of vijf, zeg, sinds mijn 25e levensjaar zeg ik “Als ik morgen dood ga is dat oké”.
Niet dat ik het leven beu ben. Verre van! Maar ik ben heel tevreden met het leven dat ik tot nu toe geleefd heb. Als het morgen voorbij is kan ik terugkijken met een voldaan gevoel.

De meesten van mijn vrienden en familie vinden dat moeilijk te begrijpen. Hoe kun je op je 30e nu voldaan zijn, en niet in paniek raken bij gedachten aan een naderende dood?

In mijn ervaring echter, is dit dé maatstaf voor een gelukkig leven. Doe de dingen die je écht belangrijk vindt, en doe ze vandaag. Als je niets tot later bewaard komt het einde nooit te vroeg.
Op mijn linker onderarm prijkt een tattoeage met tekst. Zoeen die ik altijd zwoer nooit te zullen nemen. Want wie doet dat nou, zo’n cheesy woord of zin ergens op je lichaam kalken en daar voor de rest van je leven aan vast zitten? Ik dus. In blokletters zie ik elke dag de woorden “Live now”. Zonder spelfouten, godzijdank. En, heel eerlijk, soms voel ik me net een wandelend Xenos-bordje.

Die tattoo werd geïnspireerd door misschien wel het meest onwaarschijnlijke rolmodel dat je je bij mij kunt voorstellen. Casey Neistat : Een man wiens leven sneller gaat dan bij te houden valt, en met meer luxe en materiële rijkdom dan ik ooit wens te hebben. Een voortrazend bestaan in miljoenenstad New York.
Toch zitten we wel op één lijn: Keesie en ik. “Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

(voor wat Casey-inspiratie : klik hier)

“Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

Foto: www.awildjourney.com

Die woorden op mijn arm hebben mijn leven veranderd. Ik zie ze dageijks, en iets wat ik belangrijk genoeg vond om met een naald onderhuids te vereeuwigen, moét ik haast wel naleven.
Dus ga ik naar buiten wanneer de zon schijnt. Spendeer ik mijn tijd aan mensen waar ik me goed bij voel. Zet ik projecten op die me blij maken. Trotseer ik iedere storm met open ogen en opgeheven hoofd. En heb ik vertrouwen in de toekomst, ook als die anders uit mocht pakken dan ik voor ogen had.
Ik leef tenslotte alleen nú.

Het zal je niet verbazen dat mijn mind de laatste weken vaker dan gebruikelijk afdwaalt naar dit onderwerp. Mischien ervaar jij het ook. De dood is ineens dichtbij, zichtbaarder, ligt haast op de loer en drukt als een grijs wolkendek op de wereld terwijl de lentezon onverminderd aan kracht wint.

En het doet iets geks met me. In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering. Voor de ontluikende natuur. Voor de zon die naar binnen schijnt. Voor de vrijheid die ik voel. Voor alles wat ik al heb mogen meemaken en ervaren, de mooie plekken die ik mocht zien, en al die betoverende zonsondergangen die een dossierkast aan mental pictures beslaan in mijn hoofd.

In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering.

Ik ben in volle acceptatie dat de dood hoort bij het leven – en dat ik niet weet wanneer ze komt. Als het morgen voorbij is kijk ik terug zonder spijt.

Het liefste wat ik kan wensen voor de mensheid op dit moment – is dat voor eenieder het einde net zo licht en zacht mag voelen. En dat wij die na het gaan liggen van de storm nog overeind staan, elke dag ten volste mogen waarderen.

Foto: www.awildjourney.com

Opdracht 3: “Happiness always finds a way”

Creative

De laatste dagen betrap ik mezelf er iets te vaak op dat ik  wenste dat het allemaal anders was;
Was ik maar, had ik maar, kon ik maar…
Terwijl er tegelijkertijd een waslijst is om dankbaar voor te zijn. Juist nu.
Daarom maakte ik vandaag een dankbaarheidslijstje.
Wat maakt jou dankbaar in deze crisis?

Documenteer (teken, schrijf, fotografeer) jouw top tien aan dingen waar je je op dit moment dankbaar voor voelt.


Opdracht 2 “How high will you fly?”

Creative

De lente is begonnen.
Een nieuw begin van de cyclus. Nieuw leven. Een nieuwe dag, een nieuwe dans!

Schrijf of teken: “Als er geen restricties zijn, niets wat je tegenhoudt – hoe groots droom jij dan?”

Misschien kan je het nest nu even niet verlaten. En is dit niet de tijd om je vleugels uit te slaan en op ontdekking te gaan in die verse frisgroene wereld. Maar wat als het wel kon? Wat als je alle vrijheid terughad die je al kent, en meer? Waar ga jij dan voor?

How high will you fly?

Mijn uitwerking:

Als er geen restricties waren, en ik op mijn allergrootst kon dromen… wat zou ik dan willen bereiken? Ik moest er even over nadenken. Groots dromen valt niet mee! We zijn eraan gewend om in onmogelijkheden te denken en overal (al dan niet reëele) blokkades te zien.
Nu heb ik in de afgelopen jaren al aardig geleerd die zienswijze af te werpen – zo leefde ik een jaar in een camper, kocht grond om zelfvoorzienend op te gaan leven, en bleef willens en wetens doorbouwen aan mijn eigen onderneming al duurde het best heel lang voor dat zijn vruchten begon af te werpen.
Soms moet je gewoon ergens kei-hard in geloven om het te beginnen waar te maken.

Mijn allergrootste droom?
Een wereld in balans.
Yin en Yang.
Mens en dier.

En wat droom jij?

Opdracht 1: “It’s a beautiful world”

Creative

De opdracht voor deze eerste dag is simpel (of toch niet…?):
Documenteer (schrijf/teken/fotografeer) 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘴𝘵𝘦 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘰𝘱 𝘈𝘢𝘳𝘥𝘦.

Duik je archieven in en deel jouw aller-favorietste plek op aarde met mij, waar je de schoonheid van het leven ten volste ervaart!

Waar gaat jouw hart sneller kloppen, voel je het bloed door je aderen stromen en vullen je longen zich het diepst met pure dankbaarheid voor het leven?
Deel jouw mooiste plek op Facebook of Instagram met #stillawonderfulworld

#stillawonderfulworld

Mijn uitwerking:
Ik zou honderden foto’s met je willen delen. Van zonnestralen die door het bladerdek vallen en van bosbodems bedekt met mos. Van momenten in plaats van plekken, en van natuurschoon door de seizoenen heen. Maar er is één plek op deze planeet die nog altijd bovenaan mijn lijstje staat van favoriete plekken:

In Odda, Noorwegen, vind je aan een groenblauw fjord een steile beboste berghelling. Twee woeste watervallen donderen met geweld tegenover elkaar naar beneden. Kristalhelder koud water sijpelt langs bemoste rotsen. Na een forse klim van pakweg een uur bereik je te voet (en alléén te voet!) het bergdorpje aan het Fossasetevatnet-meer. Een handvol houten huisjes, een kudde geiten en prachtige woeste natuur. Voor mij absoluut de mooiste plek op aarde.

Een nieuwe wereld

Thoughts about life

20 | 03 | 2020

Het is een rare tijd. De wereld zit ‘op slot’. En hoewel dat aan mijn leven als thuiswerkende introvert eigenlijk weinig verandert, voelt toch alles anders. De paniek die ik initieel voelde is weggeëbt. Ik vreesde (toch stiekem wel een beetje, ergens in een hoekje van mijn hoofd) voor apocalyptische taferelen, voor lege supermarkten, voor rellen en inbraken. Ik was vooral bang voor de reactie van de mens, en daarnaast óók om zelf ziek te worden. Om als astmapatiënt met een dubbele longontsteking op een overbevolkte Intensive Care te belanden, of om geen afscheid te kunnen nemen van mijn ouders, die nog véél te jong zijn om te sterven.
Het meest surrealistische aan de situatie is misschien nog wel dat dit allemaal ineens reële angsten zijn.

Maar na een aantal dagen van stress en een soort van ‘lockdown’ in mijn eigen mind, ben ik weer positief. Ook dit is leven. Het leven heeft waarde omdat het eindig is. Omdat er altijd het risico bestaat dat het morgen voorbij is.
Ook dit is de natuur. De balans.
En hoewel ik het niemand gun iemand te verliezen, is alles in de wereld nog steeds gewoon ‘zoals het hoort’. Meer misschien nog wel dan voorheen. En dat zegt veel over de manier waarop we leven.

Wat we voor het klimaat niet konden, lijkt ineens zo simpel als we veel persoonlijker, en van veel dichterbij geraakt worden.


Don’t get me wrong, ik bevind me stevig in team #staytthefuckhome. En gelukkig doen velen dat ook. Wat we voor het klimaat niet konden, lijkt ineens zo simpel als we veel persoonlijker, en van veel dichterbij geraakt worden. Minder kopen, minder rijden, minder vliegen, minder vervuilen. Leven met minder geld – consuminderen. Het ‘openbare leven’ dat abrupt tot een halt is gekomen is in zekere zin precies het leven dat zo verwoestend is voor de planeet. Een geluk bij een ongeluk, of misschien wel : de onvermijdelijke balans.

Het voelt een beetje vreemd, om op zoek te blijven naar positiviteit in een tijd waarin zovelen in paniek verkeren. Alsof een shift in focus betekent dat ik het probleem de rug toekeer. Maar ik wil graag iets doen, en met panikeren help ik niemand.
Misschien is dit onze wake-up call – ik hoop het van harte! Maar een nieuwe wereld kunnen we niet opbouwen vanuit angst. Dus blijf ik doen wat ik doe: spreading love for the earth and everything that lives.


PS. De afgelopen maanden ben ik meer gaan schrijven. Het brengt me rust en inzicht. Schrijven laat me even stil staan – en over-elkaar-buitelende gedachten vinden één voor één een weg naar het papier (of soms ook mijn scherm). Ook het later nog eens teruglezen van wat er nu eigenlijk allemaal door mijn hoofd gaat is soms heel verhelderend. Ik herken patronen en processen, en langzaam valt alles op zijn plaats.
Mocht jij ook meer willen schrijven; ik deel de komende tijd met regelmaat schrijf- (en creatieve) opdrachten op mijn Facebook-pagina @StudioSarie.
Mijn eigen dagboek-schrijfsels lees je hier op mijn blog onder de tag #dagboek.

PS2. Minder mails van mij ontvangen? Als je deze blog in je mailbox ontvangt, en dat eigenlijk niet wilt, zou ik je aan willen raden je uit te schrijven voor mijn blog en in plaats daarvan in te schrijven voor mijn nieuwsbrief welke ik ongeveer eens per maand verstuur.
Vind je het juist leuk mijn gedachtespinsels op de voet te volgen? 🙂
Klik dan hieronder op “Volg StudioSarie”.

Follow StudioSarie on WordPress.com

Van een koude kermis thuiskomen

Thoughts about life

Gisteren stond ik voor het eerst sinds het beëindigen van ons nomadenbestaan weer in onze camper Brutus.

Tranen met tuiten.

Ik ben er nog van aan het bijkomen.

Schreef ik vorige maand nog dat ik mijn camperleventje écht ging loslaten, dat ik ging thuiskomen in het hier en nu….; het lijkt haast wel onmogelijk.
Ik merk dat ik een beetje de weg kwijt ben. En waar het zwerven in Brutus me een heerlijk gevoel van vrijheid gaf, weet ik nog niet zo goed wat deze zoektocht in mijn hoofd me gaat brengen. Ik dwaal een beetje rond, tast in het duister en weet best waar ik naar toe wil, maar geen idee hoe daar te komen.
Kan iemand even het licht aan doen?

Light will guide me home



Kijk, het probleem is, ik weet dus heel goed wat ik wil. Te goed, misschien wel. Soms benijd ik de mensen die geen plan hebben, die gewoon maar wat doen. Wakker worden, de dag doorkomen, een beetje strugglen en een beetje plezier maken, en dan weer naar bed.
Ik wil niet ‘gewoon maar wat’. Ik heb ervaren hoe hard de tijd vliegt wanneer je je mee laat voeren op de dagelijkse sleur. Hoe de jaren steeds harder lijken te verdampen tot de uren op zijn.
Ik heb geproefd van een andere way of life. En nu is er geen weg meer terug.

Dus dan rijst De Grote Vraag ; Hoe geef ik het leven vorm zodat het bij mij past? Zodat ik het ten volste mag ervaren? Hoe vind ik mijn weg als natuur-wezen in een moderne wereld vol beton?

Ik vecht voor een onafhankelijk inkomen. Voor doen waar ik goed in ben, wat mij energie geeft en waarmee ik de wereld een mooiere plek maak. Voor waarde-overdracht zonder keiharde zakelijkheid. Voor gezien worden zonder commercieële trucjes. Ik probéér vol vertrouwen ‘mezelf’ te zijn en dankbaar te zijn voor wat het universum mijn kant op werpt.

Maar jeetje jongens. Makkelijk is het niet.
Ik ben namelijk niet zo’n vechter. Nee, wacht. Dat zeg ik niet goed. Ik ben een KEI in vechten en volhouden en doorgaan en al die dingen die nodig zijn om te doen wat ik doe. Maar gelukkig word ik er niet van.
Ze bestaan, hoor. De streberige rouwdouwers die bijna ontploffen van energie en alleen maar verder opladen in het heetst van de strijd.
But that’s not me. Ik ben het eeuwige kleine meisje dat in het gras onder een boom ligt en de mooiste blaadjes wil verzamelen. Ik word zielsgelukkig van rust. Van uren alleen zijn en van omhoog staren naar de wolken. Hoe verder ik wandel op mijn pad, hoe helderder ik zie dat natuur álles is voor mij.

Een veilige haven


Het bouwen van een ecohuis, op een natuur-rijke plek, waar de dagelijkse taken onder andere zullen bestaan uit buiten werken en het verzorgen van dieren, moestuin en (voedsel)bos is dan ook een logische stap. Het nomadenleven is prachtig maar ook zwaar. Ik denk dat iedereen uiteindelijk behoefte heeft aan een rustpunt, een thuisbasis. Een plek die met je mee kan groeien.

Ik leef niet in de illusie dat ik kan ontkomen aan hard werken. Maar ik weiger om mee te gaan in de huidige tendens van depressies, burn-out, totale lusteloosheid en een dwangmatige behoefte om te voldoen aan het ideaalplaatje van de burger-in-het-gareel. “Wakker worden” noemen ze dat. Ik geloof niet dat ik ooit heb geslapen.
Misschien ben ik daarom wel zo moe.

Ik merk dat StudioSarie aan het veranderen is. Misschien merken jullie het ook.
Wat ooit begon als “Hey, kijk, ik maak iets moois. Kopen?” is nu een reflectie van wie ik ben. Ik maak wat ik voel dat ik moet maken. Ik deel wat uit mijn hoofd en op papier wil. Ik voel me in verbinding met de mensen voor wie ik creëer. StudioSarie is geen bedrijf. Het is slechts het podium dat ik geef aan mijn bestaan.

En ik ben meer dan dankbaar voor alles wat dat me brengt. Het is één groot avontuur; een reis waarop ik mezelf honderd keer tegenkom. Ik daal af naar de diepstliggende grotten van mijn ziel en ontdek daar steeds weer iets nieuws.
De laatste tijd vind ik er vooral veel onzekerheid. Vragen over de toekomst en over of ik wel reëel bezig ben. Ik verdien niet genoeg om te kunnen sparen voor mijn grote droom. Ik hou te weinig tijd over om voor mezelf te zorgen, buiten te zijn. Waar liggen mijn prioriteiten en hoe houd ik die ‘in check’?
De antwoorden heb ik niet, maar ik vind de vragen de moeite waard om te onderzoeken.

Journey through life



Als je het leuk vindt om mijn reis te volgen én als je de behoefte voelt om woorden en kleur aan jouw eigen avontuur te geven, heb ik leuk nieuws voor je:

In 2020 ga ik van start met een aantal verschillende vormen van Gelukspost, waaronder het Levenspad-Journal.
Ik ga mijn pad per seizoen documenteren om meer grip te krijgen op mijn leven, en wil de tijd  vertragen door aandacht te besteden aan het moment. Het Levenspad-Journal gaat over waar je NU bent, wat je NU beleeft, welke plannen en dromen je NU hebt. En hoe al die ervaringen en verlangens die jou ‘jij’ maken groeien en veranderen en meebewegen met het ritme van de natuur.

Uiteraard wordt het een journal vol prachtige illustraties, sprankelende kleuren en een goede dosis natuur-magie. En jij gaat het zelf vormgeven, met een beetje hulp van mij.
Het Levenspad-Journal word een weergave van jouw reis door het leven en zal je helpen om de tijd te vertragen, dichterbij jezelf te blijven, te reconnecten met de natuur en je creatieve flow volop te laten stromen.

De eerste editie zal verschijnen in het voorjaar. Als je graag op de hoogte wilt blijven en een update wil ontvangen wanneer je je kunt inschrijven, meld je je hier aan voor de nieuwsbrief.

Wat een reis, he jongens?
Fijn dat we stukjes samen kunnen wandelen.
Liefs,

Sarie

Loslaten

Thoughts about life

Het Grote Loslaten.
Loslaten blijft een terugkerend thema in mijn leven. Misschien wel omdat ik er niet zo goed in ben. Of juist omdat er zo eindeloos veel los te laten valt. Vorig jaar liet ik alles achter en ging ik weg. Op reis. De natuur in en de vrijheid tegemoet. Geen idee wanneer en of ik ooit nog terug zou komen. Dat loslaten ging me eerlijk gezegd makkelijker af dan het afsluiten van mijn avontuur nu ik weer terug ben vlakbij waar ik begon. Geografisch gezien, dan.

Het grappige is dat ik het thema voor deze maand nogal nonchalant uitkoos. Iets met herfst en vallende blaadjes. Loslaten leek een inkoppertje. De natuur heeft altijd gelijk.
Ik bijt me persoonlijk nogal vast in, nouja, alles wat ik doe. Mijn loslaatlijstje is dus eindeloos. Welkom in het leven van een vrijheidslievende controlefreak ; ) Maar toen ik aan de slag ging met dit thema bleek al snel welk Grote Loslaten mij op dit moment te doen staat.

Deze blog is daarom een ode aan Brutus (onze camper). Aan de vrijheid van het camperleven. Aan mijzelf en dat ik het lef had deze sprong te wagen. Een dankwoord voor alle avonturen die ik mocht beleven en de lessen die ik mocht leren. En een warm vaarwel aan een dierbaar hoofdstuk van mijn bestaan.

Ode aan de vrijheid
Ik word wakker van het tikkende geluid van een kleine bonte specht op de boomtak naast mijn raam. Het is ochtend. Geen idee hoe laat. Gouden zonnestralen sijpelen naar binnen. Naast mij slaapt Bas nog. Aan het voeteneind spint een kat en naast mijn hoofd hoor ik het vertrouwde “kekkekkekkek” van Chloë die de specht nu ook gespot heeft.
Ik probeer te bedenken welke dag van de week het is. Oktober. Het is oktober, want de herfst is in volle gang en we zijn de afgelopen weken voor de herfstkleuren uit gereisd. We plukten paddestoelen in Zweden, zagen de bomen weer groen worden in Denemarken en Duitsland, verzamelden in Nederland noten onder een stralende zon en maakten in Frankrijk opnieuw het begin van het herfstseizoen mee. Oktober, dus. Maar nog steeds geen idee welke dag. Ik kan er niet opkomen, en het maakt me eigenlijk ook niet uit.

Er is geen plan voor de dag, of voor de rest van ons leven. Er is slechts vandaag. En vandaag gaan we erop uit. Het bos in. Een rondje rond het meer. Een berg beklimmen. Cruizen met Brutus op zoek naar een nieuw plekje om te zijn. Elke plek is nieuw. De ontdekkingen eindeloos. Het maakt niet uit of we door een slaperig stadje wandelen of een verlaten mijnschacht verkennen. Elke dag is een nieuw avontuur.
We zijn nu bijna een half jaar onderweg, en ik bespeur slechts nog restjes van mijn ‘oude’ mindset. Ik heb geen behoefte meer aan het kopen van nieuwe spullen. Ik hoef niet meer te weten wat ik volgende week ga doen. Ik kijk niet meer in de spiegel. Of op de klok.
Langzaam probeer ik ook mijn gedachten over werken en geld een nieuw plekje te geven. Ik vind het lastig. Ben nog te vaak krampachtig achter mijn laptop ‘aan het werk’, snakkend naar een inkomen, naar een zekerheid dat ik dit bestaan vol kan houden want god, wat maakt dit me gelukkig! Te laat realiseer ik me dat angst altíjd de keerzijde is van geluk. Waar je van houdt wil je niet laten gaan.
Pas aan het einde van het avontuur daalt het besef ten volste in dat mijn ervaring van het leven elke dag simpelweg een keuze is. Een keuze om me te focussen op verdriet of op momenten van geluk. Om te snakken naar wat ik (nog) niet heb of om te vieren waar ik nu ben. Om de controle te hebben of van de vrijheid te genieten.
Je kunt maar op één plek tegelijk zijn. Elk moment slechts één keer beleven. Als je het geluk van vandaag vermoord met je zorgen om morgen, wat heeft het leven dan nog voor zin…?


The end of an era
Ik stap naar buiten. De frisse lucht in. De parkeerplaats is verlaten. Het kerkje gehuld in ochtendnevel, en het bos nog aan het ontwaken. In het weiland slaan een paar lodderige koeienogen me gade terwijl ik mijn koffie drink op een bankje in de koude winterzon. Ik overdenk onze plannen en de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Ik voel een steek van verdriet. Angst, teleurstelling, onzekerheid, de emoties razen door mijn lijf. Klopt dit wel? Is dit het goede pad?
We hebben zojuist besloten terug te gaan naar Nederland. Niet omdat het reizen niet meer bevalt. Oh nee! Hoewel Bas het wel een beetje beu is om elke drie dagen een stroom poep en plas uit ons toilet te laten klotsen, en ik een warme douche af en toe best zou kunnen waarderen. Ik vind comfort voor vrijheid nog steeds een prima ruil.
We werden verliefd op een stuk land dat voldoet aan heel veel van wat we zoeken voor de toekomst. Rustig gelegen, bebost, werkgelegenheid in de buurt (just in case), en groot genoeg voor al onze wilde plannen. We kunnen het nu kopen, of… tja. Of niet.
Vrijheid is ook alle overwegingen los durven laten. Gewoon ergens voor gaan. De perfectie zien van wat er op je pad komt. En wat er op ons pad komt blijkt in te houden dat we stoppen met reizen, voor nu. Dat dit het moment is om te beginnen aan deel twee van ons grote avontuur.

Ik merk dat ik er moeite mee heb. Dat ik nog niet klaar ben om te laten gaan wat ik nu heb. Bijna niet bereid ben om een nieuwe fase in te stappen nu ik me zo op mijn plek voel waar ik me bevind. Voor het eerst voel ik dat het gaan voor je dromen óók een schaduwkant heeft. Is het niet veel gemakkelijker tevreden te zijn met het gangbare pad? (Rijtjes)huisje, boompje, beestje, baan in loondienst?
Elk dag is een keuze.

Zonsondergang in het paradijs
De lentezon schijnt verblindend op een sprookjesachtig sneeuwlandschap. Deze laatste maanden in de camper voelen als een cadeautje. Nu ik weet dat we het einde van het avontuur tegemoet rijden, stijgt elk moment in waarde. Het is alsof ik de snijdend koude lucht extra diep inadem. Me nog meer verbind met de natuur. Een diepere dankbaarheid voel voor alles wat is. Werk laat ik links liggen. Alleen vandaag telt.
Het leven is mooi.



In de periode die volgt heb ik het moeilijk. Ik stort me vol overgave op het maken van een thuis in een huis. Het ontdekken van wilde plekjes natuur in ‘eigen land’. Een land dat niet meer voelt alsof het van mij is, maar nu toch weer mijn thuisbasis vormt.
Ik stort me op mijn kunst, op fotografie, op het uitbouwen van mijn creatieve passies tot een ‘baan’ die ons kan onderhouden, straks op dat prachtige stukje aarde helemaal voor onszelf. Ik breng mijn dagen alleen door terwijl Bas naar zijn werk gaat, en kan moeilijk mijn draai vinden na anderhalf jaar altijd samen. Ik herinner me de transitie van huis naar camper een zomer geleden, en hoe geen enkele verandering ooit voelt zoals je verwacht.

Een nieuwe dag
Het is lastig. Maar alles is ook ZO veel makkelijker! Er komt water uit de kraan, ik heb plek om mijn schilderijen te bewaren. De wc spoelt door. We hebben meer dan 10 vierkante centimeter ruimte in de vriezer. En bovenal heb ik tijd en ruimte om me op mijn kunst te richten. Ik ben een gelukkig mens.
En daarom besluit ik vandaag dat het genoeg is. Genoeg getreurd om wat was. Genoeg sprankelende herinneringen aan woeste natuur en zorgeloze dagen overschaduwd met mijn twijfel over waar ik nu ben. Vandaag maak ik de keuze om dankbaar te zijn voor alles wat ik heb beleefd én voor het nieuwe hoofdstuk dat ik begonnen ben. Met een glimlach denk ik terug aan alle kampvuurtjes met versgevangen vis, het zoeken van drinkbaar water en elke dag een ijskoud ochtendbad bij de beek. Mijn hart stroomt over van gelukkige herinneringen.
Ik leerde gelukkig zijn met niets. Dus wat heb ik nu dan nog nodig?

Vandaag ben ik hier en dat is helemaal goed.


P.S. Sinds deze maand werk ik met een maandelijks thema. Dat geeft me niet alleen bergen inspiratie op artistiek gebied, maar brengt me ook inzicht in mijn persoonlijke reis én zorgt ervoor dat ik elke maand vooruit blijf bewegen.
Als jou dit ook een fijn idee lijkt, deel ik mijn inspiratie graag met je middels Gelukspost! Of je kunt lid worden van de Wild Minds Tribe op Facebook waar we elke maand delen over het thema. Voor de maand november is het thema : thuiskomen.


Op zoek naar meer inspiratie? Check hier mijn moodboard en een verzameling van alle kunst per thema.

Op weg

My work

Reizend door de mistige bossen en de gebergten van het Centraal Massief, ging ik deze maand de volgende samenwerkingen aan.

Bussiness with a touch of boho
Maureen was op zoek naar een strak en modern logo wat haar high-end customers aan zou spreken, maar wat tóch ook een vleugje bohemian vibes en natuurliefde bevatte. Luxe en zakelijk, met een touch of Maureen.

Op weg met Evelien
Met Evelien had ik vorig jaar, voordat ik vertrok uit Nederland, een bijzondere uitwisseling. We brachten een ochtend al wandelend door in de bossen van Rucphen, -vlakbij mijn geboortestad in het Brabantse land- waar we inspirerende gesprekken hadden over het leven, relaties, onze visies op geld en het laten stromen van je passie. Over hoe zij haar leven had omgegooid en ik op het punt stond dat te doen. Terwijl we op gevoel onze weg door bos en heide kozen, legde Evelien onze ontmoeting vast; liet me zien hoe zij mij zag door haar lens. En hoewel zij beter had opgelet dan ik, was het toch meer geluk dan wijsheid dat we uiteindelijk weer terug oog in oog stonden met onze camper Brutus.
Verdwalen is een talent. (Maar écht!)

In ruil voor deze ontmoeting, en de prachtige fotoserie de ze van mij maakte, ontwierp ik een logo voor Evelien op Weg. Ik bleef Evelien volgen op Facebook en zag in het afgelopen jaar vele foto’s voorbij komen die me raakten. Van mensen, momenten, plekken…, de kleine dingen in het leven. Simpel, puur en vaak o zo herkenbaar. Een zonnestraal, gevonden schatten in de natuur, spinnende katers.
Mijn bijdrage aan deze supertoffe serie foto-kaarten was echt minimaal (ik ontwierp de achterkant, verzorgde het witte kader en assisteerde bij het drukwerk) dus ‘mijn werk’ zou ik het zeker niet willen noemen. Maar ik vertel gewoon graag over mooie mensen, en stiekem ben ik wel een beetje trots dat ik op mijn manier een bijdrage kan leveren aan deze bijzondere Weg van een puur mens, die velen zal inspireren.

Je ziet hier mijn drie favorieten – de complete serie is binnenkort beschikbaar op www.evelienopweg.nl. Dit jaar loopt Evelien een ‘rondje Nederland’, volg haar op Facebook of Instagram om de schoonheid van de Nederlandse natuur door haar ogen te beleven!

De oplettende lezer herinnert zich nog dat ik deze maand eigenlijk “vrij” nam. Om me te kunnen focussen op het afsluiten van de ene fase, en opstarten van de volgende. En om nog even 100% te kunnen genieten van mijn leven in vrijheid, op reis en op ontdekking, één met de natuur. Maar ik zou me niet vrij voelen als ik niet kon ontwerpen, en daarom maakte ik (naast een aantal aquarellen) tóch ook nog deze vos. Gewoon, omdat het kon.

Happy spring! ♥

Eenhoornmagie

My work

Ondanks mijn voornemen om deze maand even geen nieuwe opdrachten aan te nemen, tóch twee blogs met graphics en originals. Bas noemt mij wel eens ‘zijn kleine workaholic’, wat ik dan heel hard ontken omdat ik helemáál niet van werken houd. Toen ik jonger was dacht ik zelfs dat ik allesbehalve ambitieus was.

Haha.

Ik had mijn passie(s) gewoon nog niet gevonden.

Temidden van de natuurpracht van de Limousin en Auvergne zag ik deze maand de lente op gang komen. Met mijn hoofd alweer een beetje in Nederland, maar toch ook vooral heel erg híér en nú, schilderde ik een babyolifantje, een eenhoorn, en een aantal bosnimfen.

Olifantenkracht
Als cadeau voor op een babykamer mocht ik deze vrolijke olifant schilderen. De olifant staat symbool voor trouw, geduld, verstand en een goed geheugen. Deze zorgzame dieren hebben respect voor elkaar en anderen, en als krachtdier schenkt ze oerkracht en -wijsheid. Ik kreeg tijdens het maken van deze kleurrijke kleine reus spontaan zin om weer meer (totem)dieren te gaan schilderen!

Nimf Taima
Hier zie je nimf Taima (‘donder’ in Native American) met haar krachtdier de buizerd en omringd door veren. Veren worden door de Native Americans gedragen om te communiceren met de Great Spirit. Ze symboliseren in de Indiaanse cultuur de kracht van de donder wezens, en de kracht van wind en lucht.
Ik schilderde Taima voor Maria, die haar roots heeft in het sjamanisme en voor wie de buizerd en water (zie het symbool op de arm) belangrijke thema’s zijn. Bedankt voor de inspiratie Maria! Ik vond het heel tof om Taima voor je te maken!

De buizerd staat voor purificatie van lichaam, denken en geest. Ze symboliseert transformatie, ontwaken en een nieuwe visie. Daarnaast schept Buizerd helderheid en overzicht.

Poëzie co-creatie
Vorig jaar mocht ik voor Francis nimf Aine tekenen. Deze op Tinkerbell geinspireerde nimf is nog steeds één van mijn favoriete bosnimfen! Ze werd geïnspireerd door wat Francis mij over zichzelf vertelde, maar óók door de sprankelende woorden van haar gedicht “Zoals de zon mijn vader is, Is de aarde mijn moeder, Het bos mijn thuis […]”
Francis schrijft, wat ik van binnen voel. Waar mijn verbinding met de natuur zich uit in kleuren en lijnen met een zilvergoud accent, pent zij woorden neer die voortkabbelen als een helder bos-beekje bespikkeld met zonneschijn. Ze vangt preciés de essentie die de ‘gewone natuur’ en onze plaats daarin, zo ontzettend magisch-mooi maakt.
Met veel enthousiasme en trots kan ik dan ook vertellen dat wij onze krachten gaan bundelen om een geillustreerde dichtbundel uit te brengen, die eigenlijk niet kan ontbreken op de boekenplank/salontafel van elke bezielde natuurliefhebber! ♥

Hier alvast een voorproefje van enkele illustraties die ik maakte bij Francis’ woorden.

Stay tuned! Klik even op de Volg-knop onderaan de pagina om mijn blogs in je mailbox te ontvangen.

Eenhoornmagie
Voor Emma, die binnenkort haar communie doet, mocht ik een heel speciaal en persoonlijk cadeau maken. Emma voelt zich verbonden met eenhoorns, en haar lievelingskleur is (net als de mijne!) roze. Voor haar schilderde ik deze magische eenhoorn met roze manen.
Wist je dat de eenhoorn symbool staat voor kracht, gezondheid en geluk? Ze symobliseert daarnaast magie, jezelf durven zijn en is een gluksbrenger om al je wensen uit te laten komen!

Mijn uit elkaar vallende roze Skechers zijn trouwens het (nog nauwelijks) levende bewijs van mijn liefde voor de kleur roze. Ik koop nog zelden iets nieuws, maar als ik ervoor ga it’s gotta be pink!

Zoals altijd : let me know als ik een persoonlijk kunstwerkje voor je mag maken in jouw lievelingskleur(en). Zolang het maar roze is. Of turquoise. Haha. JK! Jij bepaalt de waarde in de vorm van een donatie aan ons ecohuis-fonds, en ik stuur jouw illustratie op A5 of A4 mét persoonlijk kaartje naar je op. Een digitale creatie maak ik natuurlijk ook met liefde voor je.

Fijne lente lieverds, vergeet niet te genieten!!!

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

There and back again

Adventures

Mijn hart wil vrij zijn, de wereld rond, nú leven en vooral vasthouden aan mijn dromen.

Mijn verstand weegt alle opties af en zegt me dat het goed is zo, dat ik tevreden en gelukkig mag zijn met wat er is. Dat ik niet mag klagen, misschien ook wel een beetje.

Nog geen 10 maanden geleden vertrok ik uit Nederland, met de intentie niet meer terug te komen. Of toch in ieder geval niet voor een aantal jaar. Drie jaar lang hadden we gespaard, gepland, georganiseerd. Alles opgezegd en weggedaan. Vorige zomer was het zover en lieten we alles achter om voor onbepaalde tijd in onze camper te leven. ‘Een Europa-reis’ noemde onze familie het. Wij zagen het gewoon als het verruilen van ons huis voor een camper. Een andere manier van leven.

Na 2,5 maand in het wilde Scandinavië brengen we toch nog een maand in o.a. de Randstad door ivm familieomstandigheden. Een maand waarin ik opnieuw concludeer dat deze plek mij niet gelukkig maakt. Het is hier… teveel. Overal. Mijn hoofd duizelt van tikkende stoplichten en razende auto’s.
Zweden en Noorwegen hebben ons bevestigd dat het ook anders kan. Stilte. Ruimte. Schone lucht. Drinken uit riviertjes en douchen onder een waterval.

Begin oktober halen we opgelucht adem. We zetten we onze reis voort en spenderen een prachtige nazomer in de bossige bergen van Noord-Frankrijk. We maken mountainbike ritjes in de zon, verkennen grotten vol met spinnen en vleermuizen en roosteren bergen kastanjes op een vuurtje. Ik voel me vrij, gelukkig, rustig.
Eindelijk.

In november brengen we een bezoek aan mijn schoonouders in het zuiden van Frankrijk en besluiten hier ook de kerst door te brengen. Het is inmiddels koud, en eigenlijk hadden we gepland de winter in Spanje en Portugal te te spenderen, maar met dekentjes en de kachel redden we ons prima. Het einde van 2018 rijden we wat rond in de Dordogne en pak ik mijn werk als illustrator weer op. We wandelen door bossen en oude dorpjes en genieten van de sloomheid van het boeren Franse leven.

Ik land steeds meer. Kom dichterbij mezelf en meer in sync met mijn omgeving.
Na een tijdje op pauze te hebben gestaan, neem ik weer meer en meer opdrachten aan voor aquarellen, illustraties en logo’s. Ik werk harder en met meer plezier dan ooit tevoren. Mijn plaatje is compleet: ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil, zit goed in mijn vel , én ik verdien een inkomen met iets wat me gelukkig maakt.

psx_20181027_1848576937699029534408303.jpg

Ruim na kerst en oud&nieuw grap ik over dat we ‘wel nooit meer in Portugal aan zullen komen’, omdat ons vertrek steeds maar uitgesteld wordt. Het universum blijft dingen op ons pad gooien die onze doorreis steeds met een paar weekjes verleggen. Zoals een kleine zwarte kitten uit het asiel, die verbluffend veel lijkt op onze dierbaarste kat die we aan het einde van onze Scandinavische avonturen vaarwel hebben moeten zeggen.

Terwijl we dit wilde zwarte draakje proberen te temmen en wachten op de benodigde inentingen, bekijken we stukjes grond. Het is immers nog steeds onze gedeelde toekomstdroom om een eigen ecohuis te bouwen. Ergens. Misschien wel in Frankrijk.

Onderzoek leert al snel dat onze wensen en budget misschien niet helemaal op elkaar aansluiten. Dat geeft niet. Droom groots, maar wees gelukkig met groot genoeg.

Hoewel we geen actief plan hebben om op dit moment grond te kopen, raken we enthousiast van onze zoektocht. We komen een plekje tegen wat lijkt te voldoen aan een ogenschijnlijk onmogelijk aantal onderdelen van ons wensenlijstje. Een plek waar Bas en ik allebei perfect tevreden en gelukkig kunnen zijn met onze verschillende wensen en behoeftes. Waar we samen kunnen genieten van het leven.

En nu we nog niet zo lang gereisd hebben, kunnen we het ons financieel nog veroorloven hier eigenaar van te worden. Ons eigen stukje Aarde <3

We springen in het diepe. Brengen het begin van 2019 door met gesprekken met makelaars, research op Franse websites, bouwtekeningen en een begroting voor ons eigenhandig te bouwen eco-paleisje. We rijden ettelijke malen op en neer tusssen de Dordogne en de Limousin.

Nu we spontaan in de volgende droom gevallen zijn, moet er ineens ook een ‘plan de campagne’ komen. Voor hem is tijdelijk terug naar Nederland de meest logische zet, ik wil liever een leven opbouwen in Frankrijk. Misschien nog wel reizen terwijl we geld verdienen. Werken in het toerisme, op huizen passen, nieuwe avonturen….

In februari moeten we ‘even’ op en neer naar Nederland. Mijn ouders hebben hun huis verkocht en derhalve moeten wij een briefadres aanvragen. De overheid houdt namelijk niet zo van mensen die ‘nergens’ wonen.

Ik heb wat research gedaan naar eventueel opnieuw wonen en werken in ons kikkerlandje. Verblijven in een yurt, antikraak, een seizoensplek op een camping, misschien in de zomermaanden wel in Frankrijk aan de bak? Alles ligt nog open.

Ik reageer op een sociale huurwoning om te peilen wat onze kansen zijn. En hoera, we eindigen op de 1e plaats. We mogen een kleine studio komen bezichtigen, die qua compactheid niet veel onder doet voor onze camper Brutus. In een gemeente waar we graag komen, verbluffend groen en rustig voor Randstadse begrippen.
Ineens gaat alles heel snel.
Dat Brutus met een onbekend defect bij de garage staat (en we nu met in totaal zes katten bij mijn schoonzus logeren) draagt bij aan onze gevoelsmatige woningnood.

I’m all for going with the flow. Surfen op die kwetsbare balans tussen het najagen van je dromen (dúrven dromen!) en meebewegen met wat er op je pad komt. De stroom heeft ons terug naar Nederland gevaren, en hier leggen we aan ter voorbereiding op ons volgende avontuur.

We zeiden tegen elkaar “Dit is geen falen. Dit is een succesverhaal”. (We zeiden ook dat we nooit meer terug zouden keren naar de Randstad).

En hier zijn we dan. Terug. Maar niet bij af.
Adventure awaits!!!
<3