Van een koude kermis thuiskomen

Uncategorized

Gisteren stond ik voor het eerst sinds het beëindigen van ons nomadenbestaan weer in onze camper Brutus.

Tranen met tuiten.

Ik ben er nog van aan het bijkomen.

Schreef ik vorige maand nog dat ik mijn camperleventje écht ging loslaten, dat ik ging thuiskomen in het hier en nu….; het lijkt haast wel onmogelijk.
Ik merk dat ik een beetje de weg kwijt ben. En waar het zwerven in Brutus me een heerlijk gevoel van vrijheid gaf, weet ik nog niet zo goed wat deze zoektocht in mijn hoofd me gaat brengen. Ik dwaal een beetje rond, tast in het duister en weet best waar ik naar toe wil, maar geen idee hoe daar te komen.
Kan iemand even het licht aan doen?

Light will guide me home



Kijk, het probleem is, ik weet dus heel goed wat ik wil. Te goed, misschien wel. Soms benijd ik de mensen die geen plan hebben, die gewoon maar wat doen. Wakker worden, de dag doorkomen, een beetje strugglen en een beetje plezier maken, en dan weer naar bed.
Ik wil niet ‘gewoon maar wat’. Ik heb ervaren hoe hard de tijd vliegt wanneer je je mee laat voeren op de dagelijkse sleur. Hoe de jaren steeds harder lijken te verdampen tot de uren op zijn.
Ik heb geproefd van een andere way of life. En nu is er geen weg meer terug.

Dus dan rijst De Grote Vraag ; Hoe geef ik het leven vorm zodat het bij mij past? Zodat ik het ten volste mag ervaren? Hoe vind ik mijn weg als natuur-wezen in een moderne wereld vol beton?

Ik vecht voor een onafhankelijk inkomen. Voor doen waar ik goed in ben, wat mij energie geeft en waarmee ik de wereld een mooiere plek maak. Voor waarde-overdracht zonder keiharde zakelijkheid. Voor gezien worden zonder commercieële trucjes. Ik probéér vol vertrouwen ‘mezelf’ te zijn en dankbaar te zijn voor wat het universum mijn kant op werpt.

Maar jeetje jongens. Makkelijk is het niet.
Ik ben namelijk niet zo’n vechter. Nee, wacht. Dat zeg ik niet goed. Ik ben een KEI in vechten en volhouden en doorgaan en al die dingen die nodig zijn om te doen wat ik doe. Maar gelukkig word ik er niet van.
Ze bestaan, hoor. De streberige rouwdouwers die bijna ontploffen van energie en alleen maar verder opladen in het heetst van de strijd.
But that’s not me. Ik ben het eeuwige kleine meisje dat in het gras onder een boom ligt en de mooiste blaadjes wil verzamelen. Ik word zielsgelukkig van rust. Van uren alleen zijn en van omhoog staren naar de wolken. Hoe verder ik wandel op mijn pad, hoe helderder ik zie dat natuur álles is voor mij.

Een veilige haven


Het bouwen van een ecohuis, op een natuur-rijke plek, waar de dagelijkse taken onder andere zullen bestaan uit buiten werken en het verzorgen van dieren, moestuin en (voedsel)bos is dan ook een logische stap. Het nomadenleven is prachtig maar ook zwaar. Ik denk dat iedereen uiteindelijk behoefte heeft aan een rustpunt, een thuisbasis. Een plek die met je mee kan groeien.

Ik leef niet in de illusie dat ik kan ontkomen aan hard werken. Maar ik weiger om mee te gaan in de huidige tendens van depressies, burn-out, totale lusteloosheid en een dwangmatige behoefte om te voldoen aan het ideaalplaatje van de burger-in-het-gareel. “Wakker worden” noemen ze dat. Ik geloof niet dat ik ooit heb geslapen.
Misschien ben ik daarom wel zo moe.

Ik merk dat StudioSarie aan het veranderen is. Misschien merken jullie het ook.
Wat ooit begon als “Hey, kijk, ik maak iets moois. Kopen?” is nu een reflectie van wie ik ben. Ik maak wat ik voel dat ik moet maken. Ik deel wat uit mijn hoofd en op papier wil. Ik voel me in verbinding met de mensen voor wie ik creëer. StudioSarie is geen bedrijf. Het is slechts het podium dat ik geef aan mijn bestaan.

En ik ben meer dan dankbaar voor alles wat dat me brengt. Het is één groot avontuur; een reis waarop ik mezelf honderd keer tegenkom. Ik daal af naar de diepstliggende grotten van mijn ziel en ontdek daar steeds weer iets nieuws.
De laatste tijd vind ik er vooral veel onzekerheid. Vragen over de toekomst en over of ik wel reëel bezig ben. Ik verdien niet genoeg om te kunnen sparen voor mijn grote droom. Ik hou te weinig tijd over om voor mezelf te zorgen, buiten te zijn. Waar liggen mijn prioriteiten en hoe houd ik die ‘in check’?
De antwoorden heb ik niet, maar ik vind de vragen de moeite waard om te onderzoeken.

Journey through life



Als je het leuk vindt om mijn reis te volgen én als je de behoefte voelt om woorden en kleur aan jouw eigen avontuur te geven, heb ik leuk nieuws voor je:

In 2020 ga ik van start met een aantal verschillende vormen van Gelukspost, waaronder het Levenspad-Journal.
Ik ga mijn pad per seizoen documenteren om meer grip te krijgen op mijn leven, en wil de tijd  vertragen door aandacht te besteden aan het moment. Het Levenspad-Journal gaat over waar je NU bent, wat je NU beleeft, welke plannen en dromen je NU hebt. En hoe al die ervaringen en verlangens die jou ‘jij’ maken groeien en veranderen en meebewegen met het ritme van de natuur.

Uiteraard wordt het een journal vol prachtige illustraties, sprankelende kleuren en een goede dosis natuur-magie. En jij gaat het zelf vormgeven, met een beetje hulp van mij.
Het Levenspad-Journal word een weergave van jouw reis door het leven en zal je helpen om de tijd te vertragen, dichterbij jezelf te blijven, te reconnecten met de natuur en je creatieve flow volop te laten stromen.

De eerste editie zal verschijnen in het voorjaar. Als je graag op de hoogte wilt blijven en een update wil ontvangen wanneer je je kunt inschrijven, meld je je hier aan voor de nieuwsbrief.

Wat een reis, he jongens?
Fijn dat we stukjes samen kunnen wandelen.
Liefs,

Sarie

Loslaten

Uncategorized

Het Grote Loslaten.
Loslaten blijft een terugkerend thema in mijn leven. Misschien wel omdat ik er niet zo goed in ben. Of juist omdat er zo eindeloos veel los te laten valt. Vorig jaar liet ik alles achter en ging ik weg. Op reis. De natuur in en de vrijheid tegemoet. Geen idee wanneer en of ik ooit nog terug zou komen. Dat loslaten ging me eerlijk gezegd makkelijker af dan het afsluiten van mijn avontuur nu ik weer terug ben vlakbij waar ik begon. Geografisch gezien, dan.

Het grappige is dat ik het thema voor deze maand nogal nonchalant uitkoos. Iets met herfst en vallende blaadjes. Loslaten leek een inkoppertje. De natuur heeft altijd gelijk.
Ik bijt me persoonlijk nogal vast in, nouja, alles wat ik doe. Mijn loslaatlijstje is dus eindeloos. Welkom in het leven van een vrijheidslievende controlefreak ; ) Maar toen ik aan de slag ging met dit thema bleek al snel welk Grote Loslaten mij op dit moment te doen staat.

Deze blog is daarom een ode aan Brutus (onze camper). Aan de vrijheid van het camperleven. Aan mijzelf en dat ik het lef had deze sprong te wagen. Een dankwoord voor alle avonturen die ik mocht beleven en de lessen die ik mocht leren. En een warm vaarwel aan een dierbaar hoofdstuk van mijn bestaan.

Ode aan de vrijheid
Ik word wakker van het tikkende geluid van een kleine bonte specht op de boomtak naast mijn raam. Het is ochtend. Geen idee hoe laat. Gouden zonnestralen sijpelen naar binnen. Naast mij slaapt Bas nog. Aan het voeteneind spint een kat en naast mijn hoofd hoor ik het vertrouwde “kekkekkekkek” van Chloë die de specht nu ook gespot heeft.
Ik probeer te bedenken welke dag van de week het is. Oktober. Het is oktober, want de herfst is in volle gang en we zijn de afgelopen weken voor de herfstkleuren uit gereisd. We plukten paddestoelen in Zweden, zagen de bomen weer groen worden in Denemarken en Duitsland, verzamelden in Nederland noten onder een stralende zon en maakten in Frankrijk opnieuw het begin van het herfstseizoen mee. Oktober, dus. Maar nog steeds geen idee welke dag. Ik kan er niet opkomen, en het maakt me eigenlijk ook niet uit.

Er is geen plan voor de dag, of voor de rest van ons leven. Er is slechts vandaag. En vandaag gaan we erop uit. Het bos in. Een rondje rond het meer. Een berg beklimmen. Cruizen met Brutus op zoek naar een nieuw plekje om te zijn. Elke plek is nieuw. De ontdekkingen eindeloos. Het maakt niet uit of we door een slaperig stadje wandelen of een verlaten mijnschacht verkennen. Elke dag is een nieuw avontuur.
We zijn nu bijna een half jaar onderweg, en ik bespeur slechts nog restjes van mijn ‘oude’ mindset. Ik heb geen behoefte meer aan het kopen van nieuwe spullen. Ik hoef niet meer te weten wat ik volgende week ga doen. Ik kijk niet meer in de spiegel. Of op de klok.
Langzaam probeer ik ook mijn gedachten over werken en geld een nieuw plekje te geven. Ik vind het lastig. Ben nog te vaak krampachtig achter mijn laptop ‘aan het werk’, snakkend naar een inkomen, naar een zekerheid dat ik dit bestaan vol kan houden want god, wat maakt dit me gelukkig! Te laat realiseer ik me dat angst altíjd de keerzijde is van geluk. Waar je van houdt wil je niet laten gaan.
Pas aan het einde van het avontuur daalt het besef ten volste in dat mijn ervaring van het leven elke dag simpelweg een keuze is. Een keuze om me te focussen op verdriet of op momenten van geluk. Om te snakken naar wat ik (nog) niet heb of om te vieren waar ik nu ben. Om de controle te hebben of van de vrijheid te genieten.
Je kunt maar op één plek tegelijk zijn. Elk moment slechts één keer beleven. Als je het geluk van vandaag vermoord met je zorgen om morgen, wat heeft het leven dan nog voor zin…?


The end of an era
Ik stap naar buiten. De frisse lucht in. De parkeerplaats is verlaten. Het kerkje gehuld in ochtendnevel, en het bos nog aan het ontwaken. In het weiland slaan een paar lodderige koeienogen me gade terwijl ik mijn koffie drink op een bankje in de koude winterzon. Ik overdenk onze plannen en de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Ik voel een steek van verdriet. Angst, teleurstelling, onzekerheid, de emoties razen door mijn lijf. Klopt dit wel? Is dit het goede pad?
We hebben zojuist besloten terug te gaan naar Nederland. Niet omdat het reizen niet meer bevalt. Oh nee! Hoewel Bas het wel een beetje beu is om elke drie dagen een stroom poep en plas uit ons toilet te laten klotsen, en ik een warme douche af en toe best zou kunnen waarderen. Ik vind comfort voor vrijheid nog steeds een prima ruil.
We werden verliefd op een stuk land dat voldoet aan heel veel van wat we zoeken voor de toekomst. Rustig gelegen, bebost, werkgelegenheid in de buurt (just in case), en groot genoeg voor al onze wilde plannen. We kunnen het nu kopen, of… tja. Of niet.
Vrijheid is ook alle overwegingen los durven laten. Gewoon ergens voor gaan. De perfectie zien van wat er op je pad komt. En wat er op ons pad komt blijkt in te houden dat we stoppen met reizen, voor nu. Dat dit het moment is om te beginnen aan deel twee van ons grote avontuur.

Ik merk dat ik er moeite mee heb. Dat ik nog niet klaar ben om te laten gaan wat ik nu heb. Bijna niet bereid ben om een nieuwe fase in te stappen nu ik me zo op mijn plek voel waar ik me bevind. Voor het eerst voel ik dat het gaan voor je dromen óók een schaduwkant heeft. Is het niet veel gemakkelijker tevreden te zijn met het gangbare pad? (Rijtjes)huisje, boompje, beestje, baan in loondienst?
Elk dag is een keuze.

Zonsondergang in het paradijs
De lentezon schijnt verblindend op een sprookjesachtig sneeuwlandschap. Deze laatste maanden in de camper voelen als een cadeautje. Nu ik weet dat we het einde van het avontuur tegemoet rijden, stijgt elk moment in waarde. Het is alsof ik de snijdend koude lucht extra diep inadem. Me nog meer verbind met de natuur. Een diepere dankbaarheid voel voor alles wat is. Werk laat ik links liggen. Alleen vandaag telt.
Het leven is mooi.



In de periode die volgt heb ik het moeilijk. Ik stort me vol overgave op het maken van een thuis in een huis. Het ontdekken van wilde plekjes natuur in ‘eigen land’. Een land dat niet meer voelt alsof het van mij is, maar nu toch weer mijn thuisbasis vormt.
Ik stort me op mijn kunst, op fotografie, op het uitbouwen van mijn creatieve passies tot een ‘baan’ die ons kan onderhouden, straks op dat prachtige stukje aarde helemaal voor onszelf. Ik breng mijn dagen alleen door terwijl Bas naar zijn werk gaat, en kan moeilijk mijn draai vinden na anderhalf jaar altijd samen. Ik herinner me de transitie van huis naar camper een zomer geleden, en hoe geen enkele verandering ooit voelt zoals je verwacht.

Een nieuwe dag
Het is lastig. Maar alles is ook ZO veel makkelijker! Er komt water uit de kraan, ik heb plek om mijn schilderijen te bewaren. De wc spoelt door. We hebben meer dan 10 vierkante centimeter ruimte in de vriezer. En bovenal heb ik tijd en ruimte om me op mijn kunst te richten. Ik ben een gelukkig mens.
En daarom besluit ik vandaag dat het genoeg is. Genoeg getreurd om wat was. Genoeg sprankelende herinneringen aan woeste natuur en zorgeloze dagen overschaduwd met mijn twijfel over waar ik nu ben. Vandaag maak ik de keuze om dankbaar te zijn voor alles wat ik heb beleefd én voor het nieuwe hoofdstuk dat ik begonnen ben. Met een glimlach denk ik terug aan alle kampvuurtjes met versgevangen vis, het zoeken van drinkbaar water en elke dag een ijskoud ochtendbad bij de beek. Mijn hart stroomt over van gelukkige herinneringen.
Ik leerde gelukkig zijn met niets. Dus wat heb ik nu dan nog nodig?

Vandaag ben ik hier en dat is helemaal goed.


P.S. Sinds deze maand werk ik met een maandelijks thema. Dat geeft me niet alleen bergen inspiratie op artistiek gebied, maar brengt me ook inzicht in mijn persoonlijke reis én zorgt ervoor dat ik elke maand vooruit blijf bewegen.
Als jou dit ook een fijn idee lijkt, deel ik mijn inspiratie graag met je middels Gelukspost! Of je kunt lid worden van de Wild Minds Tribe op Facebook waar we elke maand delen over het thema. Voor de maand november is het thema : thuiskomen.


Op zoek naar meer inspiratie? Check hier mijn moodboard en een verzameling van alle kunst per thema.

Op weg

Design, Nederlands

Reizend door de mistige bossen en de gebergten van het Centraal Massief, ging ik deze maand de volgende samenwerkingen aan.

Bussiness with a touch of boho
Maureen was op zoek naar een strak en modern logo wat haar high-end customers aan zou spreken, maar wat tóch ook een vleugje bohemian vibes en natuurliefde bevatte. Luxe en zakelijk, met een touch of Maureen.

Op weg met Evelien
Met Evelien had ik vorig jaar, voordat ik vertrok uit Nederland, een bijzondere uitwisseling. We brachten een ochtend al wandelend door in de bossen van Rucphen, -vlakbij mijn geboortestad in het Brabantse land- waar we inspirerende gesprekken hadden over het leven, relaties, onze visies op geld en het laten stromen van je passie. Over hoe zij haar leven had omgegooid en ik op het punt stond dat te doen. Terwijl we op gevoel onze weg door bos en heide kozen, legde Evelien onze ontmoeting vast; liet me zien hoe zij mij zag door haar lens. En hoewel zij beter had opgelet dan ik, was het toch meer geluk dan wijsheid dat we uiteindelijk weer terug oog in oog stonden met onze camper Brutus.
Verdwalen is een talent. (Maar écht!)

In ruil voor deze ontmoeting, en de prachtige fotoserie de ze van mij maakte, ontwierp ik een logo voor Evelien op Weg. Ik bleef Evelien volgen op Facebook en zag in het afgelopen jaar vele foto’s voorbij komen die me raakten. Van mensen, momenten, plekken…, de kleine dingen in het leven. Simpel, puur en vaak o zo herkenbaar. Een zonnestraal, gevonden schatten in de natuur, spinnende katers.
Mijn bijdrage aan deze supertoffe serie foto-kaarten was echt minimaal (ik ontwierp de achterkant, verzorgde het witte kader en assisteerde bij het drukwerk) dus ‘mijn werk’ zou ik het zeker niet willen noemen. Maar ik vertel gewoon graag over mooie mensen, en stiekem ben ik wel een beetje trots dat ik op mijn manier een bijdrage kan leveren aan deze bijzondere Weg van een puur mens, die velen zal inspireren.

Je ziet hier mijn drie favorieten – de complete serie is binnenkort beschikbaar op www.evelienopweg.nl. Dit jaar loopt Evelien een ‘rondje Nederland’, volg haar op Facebook of Instagram om de schoonheid van de Nederlandse natuur door haar ogen te beleven!

De oplettende lezer herinnert zich nog dat ik deze maand eigenlijk “vrij” nam. Om me te kunnen focussen op het afsluiten van de ene fase, en opstarten van de volgende. En om nog even 100% te kunnen genieten van mijn leven in vrijheid, op reis en op ontdekking, één met de natuur. Maar ik zou me niet vrij voelen als ik niet kon ontwerpen, en daarom maakte ik (naast een aantal aquarellen) tóch ook nog deze vos. Gewoon, omdat het kon.

Happy spring! ♥

Eenhoornmagie

Illustraties, Nederlands

Ondanks mijn voornemen om deze maand even geen nieuwe opdrachten aan te nemen, tóch twee blogs met graphics en originals. Bas noemt mij wel eens ‘zijn kleine workaholic’, wat ik dan heel hard ontken omdat ik helemáál niet van werken houd. Toen ik jonger was dacht ik zelfs dat ik allesbehalve ambitieus was.

Haha.

Ik had mijn passie(s) gewoon nog niet gevonden.

Temidden van de natuurpracht van de Limousin en Auvergne zag ik deze maand de lente op gang komen. Met mijn hoofd alweer een beetje in Nederland, maar toch ook vooral heel erg híér en nú, schilderde ik een babyolifantje, een eenhoorn, en een aantal bosnimfen.

Olifantenkracht
Als cadeau voor op een babykamer mocht ik deze vrolijke olifant schilderen. De olifant staat symbool voor trouw, geduld, verstand en een goed geheugen. Deze zorgzame dieren hebben respect voor elkaar en anderen, en als krachtdier schenkt ze oerkracht en -wijsheid. Ik kreeg tijdens het maken van deze kleurrijke kleine reus spontaan zin om weer meer (totem)dieren te gaan schilderen!

Nimf Taima
Hier zie je nimf Taima (‘donder’ in Native American) met haar krachtdier de buizerd en omringd door veren. Veren worden door de Native Americans gedragen om te communiceren met de Great Spirit. Ze symboliseren in de Indiaanse cultuur de kracht van de donder wezens, en de kracht van wind en lucht.
Ik schilderde Taima voor Maria, die haar roots heeft in het sjamanisme en voor wie de buizerd en water (zie het symbool op de arm) belangrijke thema’s zijn. Bedankt voor de inspiratie Maria! Ik vond het heel tof om Taima voor je te maken!

De buizerd staat voor purificatie van lichaam, denken en geest. Ze symboliseert transformatie, ontwaken en een nieuwe visie. Daarnaast schept Buizerd helderheid en overzicht.

Poëzie co-creatie
Vorig jaar mocht ik voor Francis nimf Aine tekenen. Deze op Tinkerbell geinspireerde nimf is nog steeds één van mijn favoriete bosnimfen! Ze werd geïnspireerd door wat Francis mij over zichzelf vertelde, maar óók door de sprankelende woorden van haar gedicht “Zoals de zon mijn vader is, Is de aarde mijn moeder, Het bos mijn thuis […]”
Francis schrijft, wat ik van binnen voel. Waar mijn verbinding met de natuur zich uit in kleuren en lijnen met een zilvergoud accent, pent zij woorden neer die voortkabbelen als een helder bos-beekje bespikkeld met zonneschijn. Ze vangt preciés de essentie die de ‘gewone natuur’ en onze plaats daarin, zo ontzettend magisch-mooi maakt.
Met veel enthousiasme en trots kan ik dan ook vertellen dat wij onze krachten gaan bundelen om een geillustreerde dichtbundel uit te brengen, die eigenlijk niet kan ontbreken op de boekenplank/salontafel van elke bezielde natuurliefhebber! ♥

Hier alvast een voorproefje van enkele illustraties die ik maakte bij Francis’ woorden.

Stay tuned! Klik even op de Volg-knop onderaan de pagina om mijn blogs in je mailbox te ontvangen.

Eenhoornmagie
Voor Emma, die binnenkort haar communie doet, mocht ik een heel speciaal en persoonlijk cadeau maken. Emma voelt zich verbonden met eenhoorns, en haar lievelingskleur is (net als de mijne!) roze. Voor haar schilderde ik deze magische eenhoorn met roze manen.
Wist je dat de eenhoorn symbool staat voor kracht, gezondheid en geluk? Ze symobliseert daarnaast magie, jezelf durven zijn en is een gluksbrenger om al je wensen uit te laten komen!

Mijn uit elkaar vallende roze Skechers zijn trouwens het (nog nauwelijks) levende bewijs van mijn liefde voor de kleur roze. Ik koop nog zelden iets nieuws, maar als ik ervoor ga it’s gotta be pink!

Zoals altijd : let me know als ik een persoonlijk kunstwerkje voor je mag maken in jouw lievelingskleur(en). Zolang het maar roze is. Of turquoise. Haha. JK! Jij bepaalt de waarde in de vorm van een donatie aan ons ecohuis-fonds, en ik stuur jouw illustratie op A5 of A4 mét persoonlijk kaartje naar je op. Een digitale creatie maak ik natuurlijk ook met liefde voor je.

Fijne lente lieverds, vergeet niet te genieten!!!

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

There and back again

Adventures, Nederlands, Thoughts about life

Mijn hart wil vrij zijn, de wereld rond, nú leven en vooral vasthouden aan mijn dromen.

Mijn verstand weegt alle opties af en zegt me dat het goed is zo, dat ik tevreden en gelukkig mag zijn met wat er is. Dat ik niet mag klagen, misschien ook wel een beetje.

Nog geen 10 maanden geleden vertrok ik uit Nederland, met de intentie niet meer terug te komen. Of toch in ieder geval niet voor een aantal jaar. Drie jaar lang hadden we gespaard, gepland, georganiseerd. Alles opgezegd en weggedaan. Vorige zomer was het zover en lieten we alles achter om voor onbepaalde tijd in onze camper te leven. ‘Een Europa-reis’ noemde onze familie het. Wij zagen het gewoon als het verruilen van ons huis voor een camper. Een andere manier van leven.

Na 2,5 maand in het wilde Scandinavië brengen we toch nog een maand in o.a. de Randstad door ivm familieomstandigheden. Een maand waarin ik opnieuw concludeer dat deze plek mij niet gelukkig maakt. Het is hier… teveel. Overal. Mijn hoofd duizelt van tikkende stoplichten en razende auto’s.
Zweden en Noorwegen hebben ons bevestigd dat het ook anders kan. Stilte. Ruimte. Schone lucht. Drinken uit riviertjes en douchen onder een waterval.

Begin oktober halen we opgelucht adem. We zetten we onze reis voort en spenderen een prachtige nazomer in de bossige bergen van Noord-Frankrijk. We maken mountainbike ritjes in de zon, verkennen grotten vol met spinnen en vleermuizen en roosteren bergen kastanjes op een vuurtje. Ik voel me vrij, gelukkig, rustig.
Eindelijk.

In november brengen we een bezoek aan mijn schoonouders in het zuiden van Frankrijk en besluiten hier ook de kerst door te brengen. Het is inmiddels koud, en eigenlijk hadden we gepland de winter in Spanje en Portugal te te spenderen, maar met dekentjes en de kachel redden we ons prima. Het einde van 2018 rijden we wat rond in de Dordogne en pak ik mijn werk als illustrator weer op. We wandelen door bossen en oude dorpjes en genieten van de sloomheid van het boeren Franse leven.

Ik land steeds meer. Kom dichterbij mezelf en meer in sync met mijn omgeving.
Na een tijdje op pauze te hebben gestaan, neem ik weer meer en meer opdrachten aan voor aquarellen, illustraties en logo’s. Ik werk harder en met meer plezier dan ooit tevoren. Mijn plaatje is compleet: ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil, zit goed in mijn vel , én ik verdien een inkomen met iets wat me gelukkig maakt.

psx_20181027_1848576937699029534408303.jpg

Ruim na kerst en oud&nieuw grap ik over dat we ‘wel nooit meer in Portugal aan zullen komen’, omdat ons vertrek steeds maar uitgesteld wordt. Het universum blijft dingen op ons pad gooien die onze doorreis steeds met een paar weekjes verleggen. Zoals een kleine zwarte kitten uit het asiel, die verbluffend veel lijkt op onze dierbaarste kat die we aan het einde van onze Scandinavische avonturen vaarwel hebben moeten zeggen.

Terwijl we dit wilde zwarte draakje proberen te temmen en wachten op de benodigde inentingen, bekijken we stukjes grond. Het is immers nog steeds onze gedeelde toekomstdroom om een eigen ecohuis te bouwen. Ergens. Misschien wel in Frankrijk.

Onderzoek leert al snel dat onze wensen en budget misschien niet helemaal op elkaar aansluiten. Dat geeft niet. Droom groots, maar wees gelukkig met groot genoeg.

Hoewel we geen actief plan hebben om op dit moment grond te kopen, raken we enthousiast van onze zoektocht. We komen een plekje tegen wat lijkt te voldoen aan een ogenschijnlijk onmogelijk aantal onderdelen van ons wensenlijstje. Een plek waar Bas en ik allebei perfect tevreden en gelukkig kunnen zijn met onze verschillende wensen en behoeftes. Waar we samen kunnen genieten van het leven.

En nu we nog niet zo lang gereisd hebben, kunnen we het ons financieel nog veroorloven hier eigenaar van te worden. Ons eigen stukje Aarde ❤

We springen in het diepe. Brengen het begin van 2019 door met gesprekken met makelaars, research op Franse websites, bouwtekeningen en een begroting voor ons eigenhandig te bouwen eco-paleisje. We rijden ettelijke malen op en neer tusssen de Dordogne en de Limousin.

Nu we spontaan in de volgende droom gevallen zijn, moet er ineens ook een ‘plan de campagne’ komen. Voor hem is tijdelijk terug naar Nederland de meest logische zet, ik wil liever een leven opbouwen in Frankrijk. Misschien nog wel reizen terwijl we geld verdienen. Werken in het toerisme, op huizen passen, nieuwe avonturen….

In februari moeten we ‘even’ op en neer naar Nederland. Mijn ouders hebben hun huis verkocht en derhalve moeten wij een briefadres aanvragen. De overheid houdt namelijk niet zo van mensen die ‘nergens’ wonen.

Ik heb wat research gedaan naar eventueel opnieuw wonen en werken in ons kikkerlandje. Verblijven in een yurt, antikraak, een seizoensplek op een camping, misschien in de zomermaanden wel in Frankrijk aan de bak? Alles ligt nog open.

Ik reageer op een sociale huurwoning om te peilen wat onze kansen zijn. En hoera, we eindigen op de 1e plaats. We mogen een kleine studio komen bezichtigen, die qua compactheid niet veel onder doet voor onze camper Brutus. In een gemeente waar we graag komen, verbluffend groen en rustig voor Randstadse begrippen.
Ineens gaat alles heel snel.
Dat Brutus met een onbekend defect bij de garage staat (en we nu met in totaal zes katten bij mijn schoonzus logeren) draagt bij aan onze gevoelsmatige woningnood.

I’m all for going with the flow. Surfen op die kwetsbare balans tussen het najagen van je dromen (dúrven dromen!) en meebewegen met wat er op je pad komt. De stroom heeft ons terug naar Nederland gevaren, en hier leggen we aan ter voorbereiding op ons volgende avontuur.

We zeiden tegen elkaar “Dit is geen falen. Dit is een succesverhaal”. (We zeiden ook dat we nooit meer terug zouden keren naar de Randstad).

En hier zijn we dan. Terug. Maar niet bij af.
Adventure awaits!!!

Ademhalen

Design, Nederlands

Als je eerder deze week mijn blog las over de bosnimfen die ik in februari tekende weet je het al een beetje: de ‘flow’ veranderde in een stroomversnelling afgelopen maand. Niet alleen vonden Bas en ik DE plek waar we ons eigen ecohuis willen gaan bouwen, we maakten ook een start voor nieuwe avonturen op Nederlandse bodem én waren 2 weken dakloos omdat Brutus met een defecte waterpomp bij de garage stond. Dat ik maarliefst drie logo’s mocht ontwerpen waarin rust, kracht en bezieling centraal staan heeft me absoluut geholpen het hoofd boven water te houden en mee te drijven op de stroom 😉

Logo Galabria
Als eerste dit prachtige logo voor mijn bijna-naamgenoot Saar, die blogt over haar leven als mama met een groot hart voor de Aarde. ‘Mindful opvoeden met een groen hart’ prijkt er bovenaan haar pagina. Ze biedt andere moeders tips voor bewust ouderschap en deelt over haar missie om groener en lichter te leven. Maar ook als niet-mama vind ik het heerlijk om te lezen over alle avonturen in het leven van Saar en haar dochter Amélie.
Natuurlijk vond ik het daarom extra tof dat ik voor Galabria een logo mocht ontwerpen. Saar gaf een voorzetje en benoemde dat ze dacht aan iets met een modergodin of een lotus. Of allebei.
En, wat vind jij? Dit is alvast mijn favoriete ontwerp van 2019. Tot nu toe dan, he 😉

Logo The Love Rebels
Met groot enthousiasme maakte ik daarnaast dit logo voor The Love Rebels.
Sietske wil andere vrouwen aanzetten tot het volgen van je hart, je dromen, of zoals zij het noemt: je innerlijke vuurtje. En ik weet als geen ander wat ze bedoelt als ze vol vuur vertelt over het strijden voor geluk, voor stromende energie, creativiteit, kracht, dat gevoel dat alles klopt en je hart uit elkaar spat van liefde en onbegrensd enthousiasme.
Precies dát gevoel ving ik in dit wervelende logo.

Het interview dat Sietske met mij had voor The Love Rebels vind je hier. Over het vinden van je passie, angsten overwinnen en meebewegen op de flow.

Logo Hartspinsels
Tot slot ontwierp ik een logo voor iemand met een heartfelt mission;
Minder denken en meer voelen. Uit je hoofd en in je lichaam. Luisteren naar je hart! Dat is Paula’s doel met haar coaching praktijk Hartspinsels.
Ik creëerde een logo dat de verbinding symboliseert tussen lichaam en geest, met een zachte, liefdevolle uitstraling en uiteraard een linkje naar de natuur.

Ben jij nog op zoek naar een inspirerend logo voor jouw missie? Laat het me weten!* Ik maak graag onderdeel uit van jouw avontuur ❤

* In maart sta ik even op pauze, om adem te halen en met een stevige basis te beginnen aan een nieuwe levensfase (hierover binnenkort meer!), maar als je me alvast een berichtje stuurt ben jij op 1 april de eerste op mijn lijstje. Geen grap! 😉

Het oog van de storm

Illustraties, Nederlands

Februari was een wervelwind. Een tsunami. Een maand vol ingrijpende keuzes, dromen en toekomstplannen. Ik stond op de plek waar ik de rest van mijn leven door wil brengen, en ben nu weer terug op een plek waar ik zwoor nooit terug te keren. Vol energie. Bruisend van inspiratie!
Nu de wind weer heel even is gaan liggen vind ik tijd om mijn bosnimfen van deze maand met jullie te delen.
In het oog van de storm 😉

Nimf Sooki
Voor Barbara schilderde ik nimf Sooki, afgeleid van Sook wat puur betekent. Sooki staat vol in het leven en in haar kracht. Ze danst in de bossen en vecht met de beren en tijgers op haar pad. Aan de zee vindt zij rust en keert ze in zichzelf, vol compassie voor zichzelf en de mensheid.

Nimf Edlyn
Edlyn (‘nobele waterval’) is een gouden waternimf en godin van de getijden. Haar sprankelende energie verspreidt zich over de wereld via kabbelende stroompjes, woeste rivieren en stort zich in de diepte via de meest adembenemende watervallen. Haar verbintenis met de maan zorgt voor balans in eb en vloed; krachtig stromende energie, afgewisseld met zachtheid en compassie.
Nimf Edlyn tekende ik voor Enrike, die sprak over liefde, licht, wereldse verbindingen en de symboliek van water en goud.


Nimf Shakti
In de Indiase mythologie is Shakti een Moedergodin en de vertegenwoordiger van vrouwelijke energie. Haar naam betekent ‘(levens)energie, goedheid’. Shakti is een bron van kracht voor anderen én zichzelf; haar lijfspreuk ‘liefde overwint’. Ik schilderde haar voor Eva, die haar cadeau gaf aan een dierbare, lieve en krachtige vriendin.

Nimf Melize
Melize (‘honingbij’) is vernoemd naar de Griekse nimf Melissa, en de priesteressen van de oogstgodin die in de Griekse mythology ‘melissa’s’ werden genoemd. Deze honing nimf is één met de natuur en haar bijenvolkeren; liefdevol, zoet en met een hart van goud. Ik schilderde haar voor Chantal, een echte natuurvrouw die geregeld met haar handen in de aarde zit én twee eigen bijenvolkjes heeft.

Nimf Zephira
Zephira, wiens naam ‘helder juweel’ betekent, is vernoemd naar de draak Saphira. Ik maakte Zephira voor Katrien, die me vertelde over haar liefde voor elfen, draken en kabouters en Moeder Aarde.

Nimf Sadira
Voor Monique zijn yoga en natuur belangrijke pijlers in haar leven. Nimf Sadira, (‘Lotusboom’ in het Perzisch) vertegenwoordigt zachtheid, flexibiliteit en geaard zijn. Ze is in balans, van binnen en van buiten, diep de boslucht inademend op weg naar innerlijke groei.

Zoveel vrouwen, zoveel verhalen. En even zoveel bosnimfen. Het blijft een bijzonder proces om deze persoonlijke schilderijtjes te mogen maken.
De lente is in aantocht (ik hoorde laatst dat de ‘energetische lente’ zelfs al is begonnen!), en ik kan mijn voorjaarskriebels nauwelijks nog onderdrukken. Ik wil naar BUITEN, het bos in, de zon op mijn huid voelen en als een bosnimf genieten in de natuur.

Let the sun shine!
Ik ben er klaar voor.

Once in a blue moon

Uncategorized

Deze maand mocht ik verschillende designs maken voor toffe projecten, personen en ondernemingen. Elk ontwerp begon als een handgeschilderd design, wat vervolgens digitaal verder is vormgegeven.

River Yoga
Melissa van River Yoga spotte nimf Unn op mijn Facebook pagina en zag hierin een match voor het ontwerp van een kaart met zonnegroet voor haar yoga studio. Ik schilderde een variatie op nimf Unn in alle assana’s behorende bij de zonnegroet, en maakte hiervan een mooi geheel als branding voor River Yoga.

Kort daarop mocht ik voor River Yoga ook nog een ontwerp maken voor een aankomend event. “Iets met een boom of bos, yoga en coaching, en het valt op de dag van de 13e maan welke ook nog eens blauw is”. Tadaa! Wil je meer weten over het event? Volg dan River Yoga op Facebook!

The Momo project
The Momo Project is een project naar mijn hart. “A kindness collective; living a life full of good deeds, good times and good vibes.”
Ik ontwierp in overleg met Mia Kelly een set van vier stickers, en ik vind ze zelf echt enorm tof geworden! Oh, en als je nu toevallig binnenkort in de buurt van Praag bent: misschien ben je nog op tijd om haar event ‘Pragues Cuddliest Dog’ te bezoeken. Inclusief aaibare knuffelhondjes aanwezig. Ja, echt.

Floral Walls
Madeleine ontwerpt prachtige glas in lood veren, maar ook unieke houten muurdecoratie met zijden bloemen. Van die ‘vederlichten’ hangt er al één bij mijn ouders voor het raam, en één ligt te wachten om te mogen gaan shinen in ons earthship over een paar jaar. Voor haar project Floral Walls mocht ik een voorzetje geven voor de nieuwe huisstijl. Geen voltooid product, maar toch tof om te maken en aan jullie te laten zien!

Wat februari gaat brengen weet ik nog niet precies, maar ik werk momenteel aan een drietal gave logo’s, waarin o.a. moedergodinnen en female warriors mogen shinen, dus hopelijk kan ik deze in de volgende blog aan jullie showen!

Tot dan!

Liefs, Sarie

Waternimfen en een Japanse kat

Illustraties, Nederlands

In januari kachelden we wat op en neer tussen de Dordogne en de Limousin. Letterlijk. Want het is nog steeds aardig fris, en we zijn dan ook non-stop op zoek naar plekjes met stroom waar we ons kleine radiatortje op aan kunnen sluiten. Ook haalden we mini-Poema op uit het asiel (we missen onze oude wijze Puma nog steeds verschrikkelijk!!!) en bezochten we verschillende stukken grond om ons ecohuis op te bouwen. Zoals je aan onderstaande foto’s kunt zien maakten we daardoor ook geregeld een stop bij houtkachel van mijn schoonouders 😉 Tussen al dat tumult door schilderde ik een voorraadje nimfen. En vond ik elke keer weer rust zodra ik op kon gaan in het creatieve proces.

Sedni
Vernoemd naar Sedna, zeegodin van de Inuït. Zij is de moeder van de Zee en al het leven daarin.
“All that I have to do is
Be the wave that I am and then
Sink back into the ocean”

Neko 
Neko, Japans voor kat, heeft vele gedaantes en verschijnigen. Nu eens is zij een speelse Noorse boskat, dan weer een strijdlustige Siberische tijgerin of lynx. Maar of ze nu in grote sprongen door het woud rent of zich ergens opkrult in een knus hoekje onder een boom; haar gouden ogen stralen altijd diezelfde sprankelende energie. Helemaal passend bij Jasmijn, voor wie ik haar schilderde!

Muru 
Vernoemd naar Muru, spirit van bos en aarde ,welke ook verbonden is met het land van de doden in de Estlandse mythologie. Nimf Muru maakte ik voor Sanne, die graag wilde dat ik volledig op gevoel iets voor haar maakte.

Anani
Anani, Hawaiiaans voor Orange Tree, danst door het leven. Geworteld, maar vrij. Uit haar lach ontspruiten de prachtigste bloemen overal waar zij gaat. Ze is krachtig maar buigzaam, zich bewust van haar stralende energie en hoe deze de wereld een mooiere plek maakt. Deze boomnimf maakte ik voor Jessica; een kunstenares en danseres met een groot hart en een voorliefde voor bloemen.

Solange
Solange (zeldzaam juweel) is een Naiade; een waternimf met de rivieren en meren als thuis, dochter van de grote riviergoden. In bergrivieren en grotten duikt zij naar de mooiste kristallen, zich schuilhoudend achter watervallen en groen.
Solange tekende ik voor de dochter van Annemarie, voor wie ik vorige maand nimf Amethyste ontwierp. Ik ontving een foto van Rozemarie met de meest prachtige makeup – zelf bijna een waternimf. Een jonge makeup artist met groot talent én een liefde voor edelstenen!

Sorcha
De Keltische naam Sorcha betekent ‘briljant, stralend’. Sorcha schijnt haar licht over de wereld en verblindt met haar liefdevolle kracht. Deze krachtige doch kwetsbare buikdanseres schilderde ik voor Marianne, om cadeau te geven aan haar dochter.

Pantotini
Pantotini schilderde ik voor Aukje, gebaseerd op een bijzonder verhaal dat ze mij stuurde.
Een boom-bibliotheek gevuld met wijsheid… Maar soms is het al genoeg simpelweg te genieten van al het moois dat haar licht beschijnt!
Met de achtergrond en het kaarslicht van deze illustratie was ik wel een tijdje bezig; één van de meest bijzondere én leerzame nimfen die ik deze maand mocht ontwerpen.

Noelani
Sandra benoemde haar contact met gidsen en lichtwezens, op basis waarvan ik nimf Noelani schilderde. Noelani (‘hemelse mist’) roept met de zuiverste melodieën uit haar fluit alle magische bos-, water- en lichtwezens tot zich.

En dat was het, voor deze eerste maand van het jaar! Ik heb weer genoten van de inspiratie die jullie mij gaven en de magische werelden die ik mocht creëren:)  Op de planning voor volgende maand: een nimf verzonken in meditatie, een waternimf met gouden hart, en een bijzonder plekje aan het water.

Als jij in februari ook zo’n persoonlijke illustratie wilt, weet je me te vinden!

Bontgekleurd succes

Design, Nederlands

Het is de laatste dag van het jaar en, eerlijk, ik had het deze maand zo druk dat ik niet eens tijd had om te reflecteren op het afgelopen jaar! Ach, mij hoor je niet klagen.
Ik denk namelijk dat ik daaruit wel kan stellen dat ik 2018 afsluit als een zeer succesvol jaar -zowel voor mij persoonlijk als voor StudioSarie!

Maar… tja, wat is succes…?

Ik werd dit jaar gelukkig, met wie ik ben en wat ik doe, en met de kansen die ik creëerde om dat geluk met anderen te delen via mijn werk. Dus dank jullie wel, iedereen die onderdeel was van mijn jaar! Samen maakten we de wereld een stukje kleurrijker 🙂

Hierbij een overzichtje van mijn samenwerkingen in deze laatste maand van 2018. Ik vond nauwelijks tijd tussen het schilderen van een berg bosnymfen, maar had deze toffe opdrachten ZEKER niet willen missen:

Logo Paparounas
Enige tijd geleden mocht ik voor Iris een speciaal ontwerp maken: Een klaproos gebrand in hout, ter nagedachtenis aan een overleden dierbare. Afgelopen maand kreeg ik van Iris de vraag om opnieuw iets voor haar te creëren, namelijk een klaproos-logo en visitekaartjes voor haar nieuwe onderneming Paparounas.
Dit is mijn eerste handgetekende logo, and I like it! Grafisch ontwerp met een extra persoonlijke touch.

mockup.jpg

Iris schreef deze lieve woorden over mij: “Sarie heeft voor mij een aantal ontwerpen gemaakt, en naar volle tevredenheid! Ze heeft op een persoonlijke en super geduldige manier mijn wensen uitgevoerd. Sarie heeft een originele creatieve mind en weet dit ook heel goed om te zetten naar geweldige mooie en zeer persoonlijke ontwerpen”

Logo HeartSpace
Wat Liza doet met haar onderneming HeartSpace, valt niet even in een paar woorden samen te vatten. Door onder andere stemtherapie en ademwerk brengt ze je terug naar jouw essentie; een natuurlijke staat van zijn – waarin ontspanning, flow en het stralen van jouw eigen unieke licht centraal staat. “Dat is heel wat” concludeerde ze zelf ook in ons eerste gesprek, en we zijn samen dan ook een tijdje bezig geweest om tot het perfecte logo te komen.
De oplettende kijker ziet een overeenkomst met het logo dat ik vorige maand voor Unveiling Intimacy ontwierp: de kolibrie staat ook hier centraal. Dit is geen toeval – de kwetsbaarheid, kracht en puurheid van dit kleurrijke vogeltje resoneert sterk met beide ondernemingen, elk volledig op hun eigen manier.

Liza over onze samenwerking : “Ik vond het heel leuk om het ontwerp proces van mijn logo aan te gaan met Sarie. Ze voelde goed aan wat ik bedoelde en ook wat bij me past en dat maakte de samenwerking heel fijn en gemakkelijk. Wat er in me opkomt als ik het logo zie is diepte, ruimte, lichtheid en aarde! Een balans tussen hemel (space) en aarde met de kolibri als verbinding tussen beide!”

Boek Cover
Dit was toch wel één van mijn favoriete opdrachten van deze maand! En toch vertel ik er nog niet teveel over, want dit prachtige boek (van binnen en buiten!) moet nog uitkomen.
Ik kan alvast niet wachten tot het in de winkels ligt, EN ik jullie de versie met titel kan showen 😉

New year’s wishes
Zoals je in mijn blog over december’s originals al kon lezen, bracht ik de kerst door met mijn schoonfamilie in Zuid-Frankrijk. Heerlijk! Maar dat betekent ook dat ik mijn ouders en broer dit jaar met de feestdagen niet zal zien. Voor beiden wordt het een verhuis-jaar; pap en mam gaan kleiner en dichter bij de natuur wonen – broer en schoonzus zullen in 2019 in hun camper intrekken om Europa te doorkruisen. Die laatsten gaan we dus nog wel tegenkomen! Om ze een extra speciaal nieuw jaar te wensen, ontwierp ik deze kaartjes.

Fijne jaarwisseling, mooie mensen! Pak je kans om mee te liften op de flow van hernieuwde inzichten en intenties maar vooral: vergeet niet te genieten! Nu en in 2019.

Proost.