De balans

Thoughts about life

01 | 04 | 2020

Mijn hart voelt zwaar. Ze staat afwisselend wijd open, en knijpt dan samen. Ik ben dankbaar voor wat deze periode me brengt. Hervonden inzichten over rust – vertraging – prioriteiten – verbinding… Maar ik weet niet of mijn dankbaarheid opweegt tegen het verdriet en de angst van zoveel anderen.

Ik voel me in de war. Want ellende was er altijd al. Soms dichtbij. Vaker ver weg. Het is de balans, van dag en nacht, hoop en angst, licht en duister. Goed en kwaad, als je het zo noemen wilt.

Weegt het leed dat dichtbij komt dan écht zoveel zwaarder dan dat wat ik niet kan zien? Wat maakt een landgenoot belangrijker dan een deelgenoot? We delen het allemaal met elkaar: het leven, de wereld, de ervaring… Heeft het leed van de mensheid meer waarde dan de wreedheid elders in de natuur?

Ingewikkeld, vind ik het. Ik weet niet zo goed meer wat ik moet voelen. Denken. Doen.
Wat gebeurt is tragisch en tegelijkertijd ‘is’ het gewoon. Onderdeel van het leven – en voor sommigen het einde daarvan. Zoals de wereld al miljoenen jaren draait en het leven komt en gaat.

En ik – hoe sta ik in het midden van dat alles? Ik ben het centrum van mijn wereld. Dat is niet anders dan het altijd al was. Het voelt bijna een beetje alsof dat niet meer mag. Heb ik een nieuwe rol te spelen in dit hoofdstuk? Is gewoon ‘zijn’ niet meer genoeg? Mogen we eigenlijk nog wel positief zijn in een wereld die ten onder gaat aan haar eigen hebzucht?

En zou het allemaal anders voelen, als we ergens een andere afslag hadden genomen? Als leven nog gewoon leven was, en de dood gewoon de dood? Als er geen zaken bestonden als ‘gegarandeerde zorg’… en de dood even resoluut en onvoorspelbaar zou zijn als voor het konijn dat gegrepen wordt door een vos?
Als we allemaal zouden sterven, gewoon wanneer het gebeurt, zou dit verhaal dan een andere lading hebben?

Ben ik egocentrisch als ik de gebaande paden toch al nooit zo interessant vond, en stiekem hoop op een toekomst waarin meer mensen zich in alle rust op de hertenpaadjes begeven?


Ik zoek verwoed naar wat dit allemaal betekent. Waar gaat het naartoe? Welke weg moet ik inslaan, nu de gebaande paden afgesloten raken? En ben ik egocentrisch als ik die paden toch al nooit zo interessant vond, en stiekem hoop op een toekomst waarin meer mensen zich in alle rust op de hertenpaadjes begeven?

Een antwoord vind ik niet.
Het leven is nog altijd haar mysterieuze zelf.

Het leven en de dood

Thoughts about life

27 | 03 | 2020

Al een jaar of vijf, zeg, sinds mijn 25e levensjaar zeg ik “Als ik morgen dood ga is dat oké”.
Niet dat ik het leven beu ben. Verre van! Maar ik ben heel tevreden met het leven dat ik tot nu toe geleefd heb. Als het morgen voorbij is kan ik terugkijken met een voldaan gevoel.

De meesten van mijn vrienden en familie vinden dat moeilijk te begrijpen. Hoe kun je op je 30e nu voldaan zijn, en niet in paniek raken bij gedachten aan een naderende dood?

In mijn ervaring echter, is dit dé maatstaf voor een gelukkig leven. Doe de dingen die je écht belangrijk vindt, en doe ze vandaag. Als je niets tot later bewaard komt het einde nooit te vroeg.
Op mijn linker onderarm prijkt een tattoeage met tekst. Zoeen die ik altijd zwoer nooit te zullen nemen. Want wie doet dat nou, zo’n cheesy woord of zin ergens op je lichaam kalken en daar voor de rest van je leven aan vast zitten? Ik dus. In blokletters zie ik elke dag de woorden “Live now”. Zonder spelfouten, godzijdank. En, heel eerlijk, soms voel ik me net een wandelend Xenos-bordje.

Die tattoo werd geïnspireerd door misschien wel het meest onwaarschijnlijke rolmodel dat je je bij mij kunt voorstellen. Casey Neistat : Een man wiens leven sneller gaat dan bij te houden valt, en met meer luxe en materiële rijkdom dan ik ooit wens te hebben. Een voortrazend bestaan in miljoenenstad New York.
Toch zitten we wel op één lijn: Keesie en ik. “Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

(voor wat Casey-inspiratie : klik hier)

“Het leven mag geleefd worden, en JIJ bent in charge.”

Foto: www.awildjourney.com

Die woorden op mijn arm hebben mijn leven veranderd. Ik zie ze dageijks, en iets wat ik belangrijk genoeg vond om met een naald onderhuids te vereeuwigen, moét ik haast wel naleven.
Dus ga ik naar buiten wanneer de zon schijnt. Spendeer ik mijn tijd aan mensen waar ik me goed bij voel. Zet ik projecten op die me blij maken. Trotseer ik iedere storm met open ogen en opgeheven hoofd. En heb ik vertrouwen in de toekomst, ook als die anders uit mocht pakken dan ik voor ogen had.
Ik leef tenslotte alleen nú.

Het zal je niet verbazen dat mijn mind de laatste weken vaker dan gebruikelijk afdwaalt naar dit onderwerp. Mischien ervaar jij het ook. De dood is ineens dichtbij, zichtbaarder, ligt haast op de loer en drukt als een grijs wolkendek op de wereld terwijl de lentezon onverminderd aan kracht wint.

En het doet iets geks met me. In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering. Voor de ontluikende natuur. Voor de zon die naar binnen schijnt. Voor de vrijheid die ik voel. Voor alles wat ik al heb mogen meemaken en ervaren, de mooie plekken die ik mocht zien, en al die betoverende zonsondergangen die een dossierkast aan mental pictures beslaan in mijn hoofd.

In plaats van angstig, voel ik me nog meer vol waardering.

Ik ben in volle acceptatie dat de dood hoort bij het leven – en dat ik niet weet wanneer ze komt. Als het morgen voorbij is kijk ik terug zonder spijt.

Het liefste wat ik kan wensen voor de mensheid op dit moment – is dat voor eenieder het einde net zo licht en zacht mag voelen. En dat wij die na het gaan liggen van de storm nog overeind staan, elke dag ten volste mogen waarderen.

Foto: www.awildjourney.com

Een nieuwe wereld

Thoughts about life

20 | 03 | 2020

Het is een rare tijd. De wereld zit ‘op slot’. En hoewel dat aan mijn leven als thuiswerkende introvert eigenlijk weinig verandert, voelt toch alles anders. De paniek die ik initieel voelde is weggeëbt. Ik vreesde (toch stiekem wel een beetje, ergens in een hoekje van mijn hoofd) voor apocalyptische taferelen, voor lege supermarkten, voor rellen en inbraken. Ik was vooral bang voor de reactie van de mens, en daarnaast óók om zelf ziek te worden. Om als astmapatiënt met een dubbele longontsteking op een overbevolkte Intensive Care te belanden, of om geen afscheid te kunnen nemen van mijn ouders, die nog véél te jong zijn om te sterven.
Het meest surrealistische aan de situatie is misschien nog wel dat dit allemaal ineens reële angsten zijn.

Maar na een aantal dagen van stress en een soort van ‘lockdown’ in mijn eigen mind, ben ik weer positief. Ook dit is leven. Het leven heeft waarde omdat het eindig is. Omdat er altijd het risico bestaat dat het morgen voorbij is.
Ook dit is de natuur. De balans.
En hoewel ik het niemand gun iemand te verliezen, is alles in de wereld nog steeds gewoon ‘zoals het hoort’. Meer misschien nog wel dan voorheen. En dat zegt veel over de manier waarop we leven.

Wat we voor het klimaat niet konden, lijkt ineens zo simpel als we veel persoonlijker, en van veel dichterbij geraakt worden.


Don’t get me wrong, ik bevind me stevig in team #staytthefuckhome. En gelukkig doen velen dat ook. Wat we voor het klimaat niet konden, lijkt ineens zo simpel als we veel persoonlijker, en van veel dichterbij geraakt worden. Minder kopen, minder rijden, minder vliegen, minder vervuilen. Leven met minder geld – consuminderen. Het ‘openbare leven’ dat abrupt tot een halt is gekomen is in zekere zin precies het leven dat zo verwoestend is voor de planeet. Een geluk bij een ongeluk, of misschien wel : de onvermijdelijke balans.

Het voelt een beetje vreemd, om op zoek te blijven naar positiviteit in een tijd waarin zovelen in paniek verkeren. Alsof een shift in focus betekent dat ik het probleem de rug toekeer. Maar ik wil graag iets doen, en met panikeren help ik niemand.
Misschien is dit onze wake-up call – ik hoop het van harte! Maar een nieuwe wereld kunnen we niet opbouwen vanuit angst. Dus blijf ik doen wat ik doe: spreading love for the earth and everything that lives.


PS. De afgelopen maanden ben ik meer gaan schrijven. Het brengt me rust en inzicht. Schrijven laat me even stil staan – en over-elkaar-buitelende gedachten vinden één voor één een weg naar het papier (of soms ook mijn scherm). Ook het later nog eens teruglezen van wat er nu eigenlijk allemaal door mijn hoofd gaat is soms heel verhelderend. Ik herken patronen en processen, en langzaam valt alles op zijn plaats.
Mocht jij ook meer willen schrijven; ik deel de komende tijd met regelmaat schrijf- (en creatieve) opdrachten op mijn Facebook-pagina @StudioSarie.
Mijn eigen dagboek-schrijfsels lees je hier op mijn blog onder de tag #dagboek.

PS2. Minder mails van mij ontvangen? Als je deze blog in je mailbox ontvangt, en dat eigenlijk niet wilt, zou ik je aan willen raden je uit te schrijven voor mijn blog en in plaats daarvan in te schrijven voor mijn nieuwsbrief welke ik ongeveer eens per maand verstuur.
Vind je het juist leuk mijn gedachtespinsels op de voet te volgen? 🙂
Klik dan hieronder op “Volg StudioSarie”.

Follow StudioSarie on WordPress.com

Van een koude kermis thuiskomen

Thoughts about life

Gisteren stond ik voor het eerst sinds het beëindigen van ons nomadenbestaan weer in onze camper Brutus.

Tranen met tuiten.

Ik ben er nog van aan het bijkomen.

Schreef ik vorige maand nog dat ik mijn camperleventje écht ging loslaten, dat ik ging thuiskomen in het hier en nu….; het lijkt haast wel onmogelijk.
Ik merk dat ik een beetje de weg kwijt ben. En waar het zwerven in Brutus me een heerlijk gevoel van vrijheid gaf, weet ik nog niet zo goed wat deze zoektocht in mijn hoofd me gaat brengen. Ik dwaal een beetje rond, tast in het duister en weet best waar ik naar toe wil, maar geen idee hoe daar te komen.
Kan iemand even het licht aan doen?

Light will guide me home



Kijk, het probleem is, ik weet dus heel goed wat ik wil. Te goed, misschien wel. Soms benijd ik de mensen die geen plan hebben, die gewoon maar wat doen. Wakker worden, de dag doorkomen, een beetje strugglen en een beetje plezier maken, en dan weer naar bed.
Ik wil niet ‘gewoon maar wat’. Ik heb ervaren hoe hard de tijd vliegt wanneer je je mee laat voeren op de dagelijkse sleur. Hoe de jaren steeds harder lijken te verdampen tot de uren op zijn.
Ik heb geproefd van een andere way of life. En nu is er geen weg meer terug.

Dus dan rijst De Grote Vraag ; Hoe geef ik het leven vorm zodat het bij mij past? Zodat ik het ten volste mag ervaren? Hoe vind ik mijn weg als natuur-wezen in een moderne wereld vol beton?

Ik vecht voor een onafhankelijk inkomen. Voor doen waar ik goed in ben, wat mij energie geeft en waarmee ik de wereld een mooiere plek maak. Voor waarde-overdracht zonder keiharde zakelijkheid. Voor gezien worden zonder commercieële trucjes. Ik probéér vol vertrouwen ‘mezelf’ te zijn en dankbaar te zijn voor wat het universum mijn kant op werpt.

Maar jeetje jongens. Makkelijk is het niet.
Ik ben namelijk niet zo’n vechter. Nee, wacht. Dat zeg ik niet goed. Ik ben een KEI in vechten en volhouden en doorgaan en al die dingen die nodig zijn om te doen wat ik doe. Maar gelukkig word ik er niet van.
Ze bestaan, hoor. De streberige rouwdouwers die bijna ontploffen van energie en alleen maar verder opladen in het heetst van de strijd.
But that’s not me. Ik ben het eeuwige kleine meisje dat in het gras onder een boom ligt en de mooiste blaadjes wil verzamelen. Ik word zielsgelukkig van rust. Van uren alleen zijn en van omhoog staren naar de wolken. Hoe verder ik wandel op mijn pad, hoe helderder ik zie dat natuur álles is voor mij.

Een veilige haven


Het bouwen van een ecohuis, op een natuur-rijke plek, waar de dagelijkse taken onder andere zullen bestaan uit buiten werken en het verzorgen van dieren, moestuin en (voedsel)bos is dan ook een logische stap. Het nomadenleven is prachtig maar ook zwaar. Ik denk dat iedereen uiteindelijk behoefte heeft aan een rustpunt, een thuisbasis. Een plek die met je mee kan groeien.

Ik leef niet in de illusie dat ik kan ontkomen aan hard werken. Maar ik weiger om mee te gaan in de huidige tendens van depressies, burn-out, totale lusteloosheid en een dwangmatige behoefte om te voldoen aan het ideaalplaatje van de burger-in-het-gareel. “Wakker worden” noemen ze dat. Ik geloof niet dat ik ooit heb geslapen.
Misschien ben ik daarom wel zo moe.

Ik merk dat StudioSarie aan het veranderen is. Misschien merken jullie het ook.
Wat ooit begon als “Hey, kijk, ik maak iets moois. Kopen?” is nu een reflectie van wie ik ben. Ik maak wat ik voel dat ik moet maken. Ik deel wat uit mijn hoofd en op papier wil. Ik voel me in verbinding met de mensen voor wie ik creëer. StudioSarie is geen bedrijf. Het is slechts het podium dat ik geef aan mijn bestaan.

En ik ben meer dan dankbaar voor alles wat dat me brengt. Het is één groot avontuur; een reis waarop ik mezelf honderd keer tegenkom. Ik daal af naar de diepstliggende grotten van mijn ziel en ontdek daar steeds weer iets nieuws.
De laatste tijd vind ik er vooral veel onzekerheid. Vragen over de toekomst en over of ik wel reëel bezig ben. Ik verdien niet genoeg om te kunnen sparen voor mijn grote droom. Ik hou te weinig tijd over om voor mezelf te zorgen, buiten te zijn. Waar liggen mijn prioriteiten en hoe houd ik die ‘in check’?
De antwoorden heb ik niet, maar ik vind de vragen de moeite waard om te onderzoeken.

Journey through life



Als je het leuk vindt om mijn reis te volgen én als je de behoefte voelt om woorden en kleur aan jouw eigen avontuur te geven, heb ik leuk nieuws voor je:

In 2020 ga ik van start met een aantal verschillende vormen van Gelukspost, waaronder het Levenspad-Journal.
Ik ga mijn pad per seizoen documenteren om meer grip te krijgen op mijn leven, en wil de tijd  vertragen door aandacht te besteden aan het moment. Het Levenspad-Journal gaat over waar je NU bent, wat je NU beleeft, welke plannen en dromen je NU hebt. En hoe al die ervaringen en verlangens die jou ‘jij’ maken groeien en veranderen en meebewegen met het ritme van de natuur.

Uiteraard wordt het een journal vol prachtige illustraties, sprankelende kleuren en een goede dosis natuur-magie. En jij gaat het zelf vormgeven, met een beetje hulp van mij.
Het Levenspad-Journal word een weergave van jouw reis door het leven en zal je helpen om de tijd te vertragen, dichterbij jezelf te blijven, te reconnecten met de natuur en je creatieve flow volop te laten stromen.

De eerste editie zal verschijnen in het voorjaar. Als je graag op de hoogte wilt blijven en een update wil ontvangen wanneer je je kunt inschrijven, meld je je hier aan voor de nieuwsbrief.

Wat een reis, he jongens?
Fijn dat we stukjes samen kunnen wandelen.
Liefs,

Sarie

Loslaten

Thoughts about life

Het Grote Loslaten.
Loslaten blijft een terugkerend thema in mijn leven. Misschien wel omdat ik er niet zo goed in ben. Of juist omdat er zo eindeloos veel los te laten valt. Vorig jaar liet ik alles achter en ging ik weg. Op reis. De natuur in en de vrijheid tegemoet. Geen idee wanneer en of ik ooit nog terug zou komen. Dat loslaten ging me eerlijk gezegd makkelijker af dan het afsluiten van mijn avontuur nu ik weer terug ben vlakbij waar ik begon. Geografisch gezien, dan.

Het grappige is dat ik het thema voor deze maand nogal nonchalant uitkoos. Iets met herfst en vallende blaadjes. Loslaten leek een inkoppertje. De natuur heeft altijd gelijk.
Ik bijt me persoonlijk nogal vast in, nouja, alles wat ik doe. Mijn loslaatlijstje is dus eindeloos. Welkom in het leven van een vrijheidslievende controlefreak ; ) Maar toen ik aan de slag ging met dit thema bleek al snel welk Grote Loslaten mij op dit moment te doen staat.

Deze blog is daarom een ode aan Brutus (onze camper). Aan de vrijheid van het camperleven. Aan mijzelf en dat ik het lef had deze sprong te wagen. Een dankwoord voor alle avonturen die ik mocht beleven en de lessen die ik mocht leren. En een warm vaarwel aan een dierbaar hoofdstuk van mijn bestaan.

Ode aan de vrijheid
Ik word wakker van het tikkende geluid van een kleine bonte specht op de boomtak naast mijn raam. Het is ochtend. Geen idee hoe laat. Gouden zonnestralen sijpelen naar binnen. Naast mij slaapt Bas nog. Aan het voeteneind spint een kat en naast mijn hoofd hoor ik het vertrouwde “kekkekkekkek” van Chloë die de specht nu ook gespot heeft.
Ik probeer te bedenken welke dag van de week het is. Oktober. Het is oktober, want de herfst is in volle gang en we zijn de afgelopen weken voor de herfstkleuren uit gereisd. We plukten paddestoelen in Zweden, zagen de bomen weer groen worden in Denemarken en Duitsland, verzamelden in Nederland noten onder een stralende zon en maakten in Frankrijk opnieuw het begin van het herfstseizoen mee. Oktober, dus. Maar nog steeds geen idee welke dag. Ik kan er niet opkomen, en het maakt me eigenlijk ook niet uit.

Er is geen plan voor de dag, of voor de rest van ons leven. Er is slechts vandaag. En vandaag gaan we erop uit. Het bos in. Een rondje rond het meer. Een berg beklimmen. Cruizen met Brutus op zoek naar een nieuw plekje om te zijn. Elke plek is nieuw. De ontdekkingen eindeloos. Het maakt niet uit of we door een slaperig stadje wandelen of een verlaten mijnschacht verkennen. Elke dag is een nieuw avontuur.
We zijn nu bijna een half jaar onderweg, en ik bespeur slechts nog restjes van mijn ‘oude’ mindset. Ik heb geen behoefte meer aan het kopen van nieuwe spullen. Ik hoef niet meer te weten wat ik volgende week ga doen. Ik kijk niet meer in de spiegel. Of op de klok.
Langzaam probeer ik ook mijn gedachten over werken en geld een nieuw plekje te geven. Ik vind het lastig. Ben nog te vaak krampachtig achter mijn laptop ‘aan het werk’, snakkend naar een inkomen, naar een zekerheid dat ik dit bestaan vol kan houden want god, wat maakt dit me gelukkig! Te laat realiseer ik me dat angst altíjd de keerzijde is van geluk. Waar je van houdt wil je niet laten gaan.
Pas aan het einde van het avontuur daalt het besef ten volste in dat mijn ervaring van het leven elke dag simpelweg een keuze is. Een keuze om me te focussen op verdriet of op momenten van geluk. Om te snakken naar wat ik (nog) niet heb of om te vieren waar ik nu ben. Om de controle te hebben of van de vrijheid te genieten.
Je kunt maar op één plek tegelijk zijn. Elk moment slechts één keer beleven. Als je het geluk van vandaag vermoord met je zorgen om morgen, wat heeft het leven dan nog voor zin…?


The end of an era
Ik stap naar buiten. De frisse lucht in. De parkeerplaats is verlaten. Het kerkje gehuld in ochtendnevel, en het bos nog aan het ontwaken. In het weiland slaan een paar lodderige koeienogen me gade terwijl ik mijn koffie drink op een bankje in de koude winterzon. Ik overdenk onze plannen en de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Ik voel een steek van verdriet. Angst, teleurstelling, onzekerheid, de emoties razen door mijn lijf. Klopt dit wel? Is dit het goede pad?
We hebben zojuist besloten terug te gaan naar Nederland. Niet omdat het reizen niet meer bevalt. Oh nee! Hoewel Bas het wel een beetje beu is om elke drie dagen een stroom poep en plas uit ons toilet te laten klotsen, en ik een warme douche af en toe best zou kunnen waarderen. Ik vind comfort voor vrijheid nog steeds een prima ruil.
We werden verliefd op een stuk land dat voldoet aan heel veel van wat we zoeken voor de toekomst. Rustig gelegen, bebost, werkgelegenheid in de buurt (just in case), en groot genoeg voor al onze wilde plannen. We kunnen het nu kopen, of… tja. Of niet.
Vrijheid is ook alle overwegingen los durven laten. Gewoon ergens voor gaan. De perfectie zien van wat er op je pad komt. En wat er op ons pad komt blijkt in te houden dat we stoppen met reizen, voor nu. Dat dit het moment is om te beginnen aan deel twee van ons grote avontuur.

Ik merk dat ik er moeite mee heb. Dat ik nog niet klaar ben om te laten gaan wat ik nu heb. Bijna niet bereid ben om een nieuwe fase in te stappen nu ik me zo op mijn plek voel waar ik me bevind. Voor het eerst voel ik dat het gaan voor je dromen óók een schaduwkant heeft. Is het niet veel gemakkelijker tevreden te zijn met het gangbare pad? (Rijtjes)huisje, boompje, beestje, baan in loondienst?
Elk dag is een keuze.

Zonsondergang in het paradijs
De lentezon schijnt verblindend op een sprookjesachtig sneeuwlandschap. Deze laatste maanden in de camper voelen als een cadeautje. Nu ik weet dat we het einde van het avontuur tegemoet rijden, stijgt elk moment in waarde. Het is alsof ik de snijdend koude lucht extra diep inadem. Me nog meer verbind met de natuur. Een diepere dankbaarheid voel voor alles wat is. Werk laat ik links liggen. Alleen vandaag telt.
Het leven is mooi.



In de periode die volgt heb ik het moeilijk. Ik stort me vol overgave op het maken van een thuis in een huis. Het ontdekken van wilde plekjes natuur in ‘eigen land’. Een land dat niet meer voelt alsof het van mij is, maar nu toch weer mijn thuisbasis vormt.
Ik stort me op mijn kunst, op fotografie, op het uitbouwen van mijn creatieve passies tot een ‘baan’ die ons kan onderhouden, straks op dat prachtige stukje aarde helemaal voor onszelf. Ik breng mijn dagen alleen door terwijl Bas naar zijn werk gaat, en kan moeilijk mijn draai vinden na anderhalf jaar altijd samen. Ik herinner me de transitie van huis naar camper een zomer geleden, en hoe geen enkele verandering ooit voelt zoals je verwacht.

Een nieuwe dag
Het is lastig. Maar alles is ook ZO veel makkelijker! Er komt water uit de kraan, ik heb plek om mijn schilderijen te bewaren. De wc spoelt door. We hebben meer dan 10 vierkante centimeter ruimte in de vriezer. En bovenal heb ik tijd en ruimte om me op mijn kunst te richten. Ik ben een gelukkig mens.
En daarom besluit ik vandaag dat het genoeg is. Genoeg getreurd om wat was. Genoeg sprankelende herinneringen aan woeste natuur en zorgeloze dagen overschaduwd met mijn twijfel over waar ik nu ben. Vandaag maak ik de keuze om dankbaar te zijn voor alles wat ik heb beleefd én voor het nieuwe hoofdstuk dat ik begonnen ben. Met een glimlach denk ik terug aan alle kampvuurtjes met versgevangen vis, het zoeken van drinkbaar water en elke dag een ijskoud ochtendbad bij de beek. Mijn hart stroomt over van gelukkige herinneringen.
Ik leerde gelukkig zijn met niets. Dus wat heb ik nu dan nog nodig?

Vandaag ben ik hier en dat is helemaal goed.


P.S. Sinds deze maand werk ik met een maandelijks thema. Dat geeft me niet alleen bergen inspiratie op artistiek gebied, maar brengt me ook inzicht in mijn persoonlijke reis én zorgt ervoor dat ik elke maand vooruit blijf bewegen.
Als jou dit ook een fijn idee lijkt, deel ik mijn inspiratie graag met je middels Gelukspost! Of je kunt lid worden van de Wild Minds Tribe op Facebook waar we elke maand delen over het thema. Voor de maand november is het thema : thuiskomen.


Op zoek naar meer inspiratie? Check hier mijn moodboard en een verzameling van alle kunst per thema.

Living life on my terms

Thoughts about life

“The price of anything is the amount of life you exchange for it”

– Henry David Thoreau

Ik hoor het mijn vader nog zo zeggen, toen ik hem vroeg of driehonderd gulden een goede prijs was voor de knalgele televisie die ik op het oog had voor in mijn Manen en Sterren slaapkamer.
“Wat is het jou waard? Als het jou dat waard is, is het een goede prijs.”
Het was mijn eerste ‘grote’ aanschaf. Mijn zakgeld had ik jaren opgespaard en nu ik dat uit ging geven – driehonderd gulden is toch een behoorlijke smak geld voor een tiener – wilde ik oh zo graag een verstandige keuze maken.
Aan mijn vader had ik dus helemaal niks.

“Wat is het jou waard?”. Dat zinnetje heeft nog veel door mijn hoofd gespeeld in alle jaren die volgden, en nu – als bijna-dertiger – is het eigenlijk een beetje mijn levensmotto geworden als het aankomt op financiële uitgaven. Groot of klein.

Geld heb ik altijd een raar iets gevonden. Als kind kon ik moeilijk in slaap komen. Uren staarde ik naar het plafond voor ik de slaap kon vatten. Soms raakte ik pas echt in een diepe slaap ver nadat ik mijn ouders de trap op had horen komen om naar bed te gaan. Tegen elkaar fluisterend in de badkamer. Het licht op de overloop dat aan ging en mijn deur langzaam op een kiertje – en dan zo goed mogelijk doen alsof ik al lang sliep en niet net gauw mijn boek onder het kussen had verstopt.
Gelukkig was ik gezegend met een rijke fantasie en en een voorliefde voor filosofische mijmeringen, dus vervelen deed ik me niet in die schemerige uurtjes. Meerdere malen heb ik mijn hoofd gebroken over een wereld zonder geld. Een wereld zonder arm of rijk. Een utopie waarin iedereen gelijk en gelukkig zou zijn.
Iedereen zou doen waar hij of zij goed in was, en in ruil daarvoor kon iedereen dan bij elkaar gratis diensten en producten afnemen. Maar ja, wat was dan eerlijk? Hoeveel kippen kon je dan kopen in ruil voor jouw diensten als kapper? En wat nu als je helemaal nergens echt heel goed in was, of de mensen geen behoefte hadden aan jouw talent? En luie mensen? Die zouden er vast ook zijn. Mensen die zelf niets toevoegden maar wel meeprofiteerden. Een ruilmiddel zou nodig zijn. Iets om het ruilen af te meten, eerlijk te houden. Het kon zo simpel zijn als steentjes of schelpen of… euh… Ohja. Laat maar.
De desillusie van elke keer met een nieuwe omweg uitkomen op dezelfde conclusie, maakte ik dat ik mijn zoektocht naar een ‘nieuwe wereld’ staakte. Plus, ik werd een puber en had die nachtelijke uurtjes nodig om na te denken over mijn outfit voor de volgende dag en het stoppen van zoveel mogelijk tekens in sms-berichten naar mijn vriendje.

Ik kreeg baantjes, ging het ouderlijk huis uit, en mijn spaarrekening groeide. Als ik terug kijk, denk ik dat ik eigenlijk altijd meer plezier heb gehaald uit het oppotten van geld, dan het uitgeven ervan. Het gaf me een veilig gevoel, maar maakte me ook trots; ik kon leven met weinig en was ontzettend goed in mezelf dingen ontzeggen zodat ik met een goed gevoel naar mijn bankrekening kon kijken. Ik rondde mijn studie af, begon een eigen onderneming en maakte kennis met de andere kant van geld; ontvangen.

In loondienst was het altijd duidelijk wat ik kon verwachten. Iemand, ergens, één of andere hoge pief, had bepaald wat de waarde was van de functie. Niet mi̇́jn waarde, maar de waarde van de baan. Ik kon akkoord gaan, of niet, en dat was dat.
Eén keer heb ik een onderhandelingsgesprek gevoerd over mijn salaris, en gevraagd om een – door mijn job coach destijds geadviseerd – bedrag. Ik kreeg het, en was eigenlijk met stomheid geslagen. Waarom ik collega’s had die minder verdienden, en anderen die tegen hun plafond zaten, heeft bij mij nooit echt kunnen landen.
Afijn, die baan bezorgde me een burn-out én het geld waarvan ik een camper kocht om met de noorderzon te vertrekken.
“Wat is het jou waard?”.

Ik begon met StudioSarie (eerst en nu ook weer ‘artbySaar’), en had niet het flauwste idee wat ik kon vragen voor mijn creaties. De meningen om mij heen waren verdeeld. Niet te veel. Maar ook niet te weinig. Mezelf niet wegzetten als goedkoop; mijn talent op waarde schatten. Wat zou ik er zelf voor betalen? Hoeveel tijd kostte het mij? Maar ook; wat zou het waard zijn voor die ander? Een logo is duur, want heeft een grotere waarde voor de ontvanger dan exact hetzelfde ontwerp als print voor aan de muur. Maar is dat zo? En wie bepaalt dat dan? Hoeveel is een custom ontwerp méér waard dan een bestaand design, en wie betaalt alle overige uren arbeid die ontstaan uit het werken als zelfstandige?
Ik zag door de bomen het bos niet meer, en vooral veel beren op de weg. Ik paste mijn prijzen aan omhoog, omlaag, en als ze naar links en rechts hadden gekund had ik dat vast en zeker ook gedaan.
Klanten gaven me méér dan waar ik om vroeg, omdat ze de prijs niet oké vonden, of wilden geen nieuwe bestelling plaatsen omdat ze eerder hetzelfde voor minder van mij hadden gekregen. Ik schilderde, tekende, besprak, verpakte en verzond me een slag in de rondte.

Vijf euro. Dat is waar alles mee begon. Vijf euro voor een handgetekend (totem)dier naar keuze op kraftpapier, met krachtdier-omschrijving en twee houtjes met touwtje om het geheel aan op te hangen. Ik denk dat ik er een stuk of 100 tekende.  Een uurtje of 3 was ik wel kwijt per design. Ik overlegde uitgebreid over voorkeuren voor de houding van het dier, in welke taal de omschrijving moest zijn, of er nog speciale wensen waren… Tekende het ontwerp, verzamelde hout in het bos, sneed dit op maat en bevestigde boven en onder een takje met kleurrijk touwtje om de boel aan op te hangen. Ik fietste op en neer naar de supermarkt voor kartonnen dozen welke ik ook op maat sneed om mijn enveloppen meer body te geven, en bestempelde deze met vrolijke patroontjes. Het geheel werd ingepakt met veel liefde, washitape, occasionally een gevonden eksterveer en een handgeschreven kaartje.
Ik hield van wat ik deed.
Het maakte me niet uit dat mijn omgerekende uurloon minder was dan de twee euro waarvoor ik ooit de schappen aanvulde bij Albert Heijn.

Alles veranderde toen ik stopte met mijn baan in loondienst. Ik was nu afhankelijk van mijn kunstzinnige inkomsten en mijn god, wat was dat eng! Het benauwde, beklemde en bevroor me. “Wat is het jou waard?” veranderde in “Wat heb ik nodig?”. Hoeveel euro’s heb ik nodig voor een bestaan in vrijheid. Hoeveel bestellingen, hoeveel opdrachten, hoeveel uren werk moet ik verrichten om niet opnieuw op een grijs kantoor te belanden?
Maandenlang voelde ik me zo verstikt in het web van marketing, prijsberekeningen en zakelijke beslissingen dat ik 70-urige werkweken maakte achter mijn laptop, waarin de bestellingen uitbleven en mijn kwasten stonden te verstoffen.
“Wat is het jou waard?”

Vorige maand gooide ik het roer volledig om. Gooide mijn prijskaartjes de camperdeur uit. Letterlijk en figuurlijk.
En vond daarmee een antwoord op die ene prangende vraag.
De waarde van mijn werk.
Het gaat helemaal niet om wat het mij waard is. Of wat ik vind dat het jou waard zou moeten zijn. Ik had mijn waardes al die tijd al op een rijtje; ik wil leven vanuit liefde en inspiratie. Liefde voor het leven. Liefde voor de aarde. Liefde voor mijn zelf-verworven vrijheid, die er eigenlijk stiekem altijd al was. Liefde voor mijn medemens en enthousiasme voor de creaties die ontstaan in verbinding.

Dus de vraag is niet voor mij.
Maar voor jou.
“Wat is het jou waard?”

De gele tv is meermalen mee verhuisd en heeft me eindeloos veel zondagochtenden series kijken en inspirerende uurtjes National Geographic gebracht. Die was het dus wel waard. Had mijn vader toch gelijk.

Iets moois door mij laten maken?  Stuur me rustig een berichtje en laat me weten wat jij wil en wat het jou waard is. Word ik blij van. En ik denk jij ook.
Liefs!